Missing Bail

Zaterdag 30 juli

Van werkelijk alle kanten van de wereld worden de Missing Bailers ingevlogen, Escalles, Geneve, etc. Treinen, busjes, boten en auto’s worden ingezet. Voor de terugweg is nog wel een klein excuusje nodig omdat Tim,
na een uurtje dubbelgevouwen tegen zijn kooi- deur te hebben gelegen toch een klein, echt klein, plakje had achtergelaten.
Uiteindelijk treffen we elkaar in de Brasshouse in het centrum van Bournemouth. Dit is een pub die 25 keer zo groot is als welke pub die we ooit in de countryside hebben gezien. Zegt dit iets over Bournemouth? Na een half uur rijden, drie kwartier wachten voor de pont, en nog weer drie kwartier rijden zijn we bij het veld. De pont, ongeveer 50 meter lang, legt een afstand van ongeveer 100 meter af… lekker efficiënt. Beide busjes rijden fout maar het veld wordt gevonden. Vrij plat maar dan met een hoek die omhoog gevouwen lijkt.

Nieuwe tour, nieuwe captain, new rules. We spelen 35 overs.
Tim en Randy mogen starten, Peter Faassen mag 4. Swanage blijkt maar met 10 man te zijn. We blijken ook helemaal niet tegen Swanage te spelen maar tegen een club die hemelsbreed 100 meter van ons hotel is gehuisvest, maar Kok heeft het zodanig georganiseerd dat 22 man ca 2 uur moeten rijden….
Lastige bowlers, niet echt goed. Heel langzaam en na 2 overs komen de losse ballen. Tim gaat aardig van start ondanks een herhaaldelijk soort van gezanik over hoe slecht hij zich wel niet voelt. En waarom er niet
elke 3 overs water beschikbaar is. De Missing Bail is onverbiddelijk, ’s avonds een vent etc. Iedereen wil wel elke over drinken. En als we daaraan moeten beginnen.
Randy krijgt een exacte kopie van de bal-van-de-eeuw van Warne voor zijn kiezen en moet het veld verlaten. Tim gaat rustig door met viertjes her en der. Coen van E is enthousiast maar houdt zijn rugzakje runs gesloten en mag vrij snel weg. Tim gaat door. Florian komt en gaat. Jelger mept een snelle 50. Waarbij zwaar aangetekend moet worden dat hij op een bepaald moment zelf opperde het veld te verlaten… ten gunste van Peter Faassen die op miraculeuze wijze in een vrije val in de battingorder was terechtgekomen. Zo komt de fine-pot lekker snel vol.
Jelger weg en Vinnie in, Tim gaat door. Vinnie begint zicht druk te maken om p.r. Tim gaat door en door en , toen ging hij uit. Gevangen. Mooie bal, was er niet voor, of het shot was te zwak, of de batsman had te veel
gezopen de dag er voor. Peter Faassen mocht in, ware het niet dat dit de laatste bal van de innings was. Wij 300 voor 6, in 35 en Tim 161 op zijn eerste innings op zijn eerste tour! Gefeliciteerd, ook al not done, omdat hij ca 1750 jaar cricketervaring op deze manier te kakken heeft gezet.

Lunch voortreffelijk en we maken ons op voor een echt spannende 2e innings.
We blijken beduidend minder bowlers dan batsmen meegenomen te hebben.
Creutz en Jelger starten prima, Coen en Adrien volgen. Wickets vallen vrij regelmatig en Swanage heeft al snel een gemiddelde van 12 per over aan de staart hangen. Er wordt redelijk gefield, echter Pieter de Groot heeft de slips allesbehalve onder controle blijkt. Peter Faassen beleeft met een echt geweldige vang zijn hoogtepunt van de tour, en het zal blijken dat dit het hoogtepunt was. Randy is erg ongelukkig met het harde bumpy veld maar weet zich ontzettend goed aan de lastige omstandigheden aan te passen. Ondanks een rekenkundige bedreiging van onze score komt Swanage niet verder dan 106. 1e pot binnen! Beetje flut tegenstander, als het pintje maar smaakt.
Dat was teveel gezegd! Het was op. Wij hebben het enige clubhuis in Engeland weten te vinden waar de pils op is!! Gedesillusioneerd gaan we naar het hotel. De hotelbar smaakt goed maar we moeten Indiaas eten ter ere van Luuk die onderweg is, en daarmee verband houdend het spijtige overlijden van Henk Stas. Hij zou het met ons eens zijn geweest denken we. Alhoewel hij het ook met best wat dingen oneens kon zijn. Op Henk! En
Luuk, die we nog proberen in de TGV naar Nice te dirigeren, zonder succes. Hij komt er echt aan.

Al tijdens de wandeling in Bournemouth naar een geschikt restaurant valt ons het eea op. Er lopen namelijk ongeveer 400 vrijgezellen, of gewoon verkleed-, partijen over straat. De ene nog exotischer dan de ander en de een nog met hogere benen en hakken dan de ander. Na het heerlijke Indiase diner als we buiten lopen blijkt een groot deel van deze dames niet te schommelen over straat vanwege de hoge hakken maar gewoon omdat Engelsen in het algemeen waanzinnig veel drinken. We zien mensen ingetapet in steekwagens, als stewardess, half naakt en ga zo maar door. En driekwart is zo lam als een deur. Stelletjes die in de goot hun relatie proberen te redden, of juist niet. Veel gestuntel en de eerste arrestaties worden verricht. Een soort doorlopende voorstelling. Navraag bij de politie geeft ons te kennen dat dit weliswaar op een zaterdag het meest heftig is, maar dat dit wel een dagelijks praktijk is hier.
Goed om te weten, hier kunnen we wat mee.
Morgen naar de RoseBowl.

Twitter: @VOCMISSINGBAIL

Woensdag 3 augustus

Dinsdag 2 augustus

Maandag 1 augustus

Zondag 31 juli

Zaterdag 30 juli

Vrijdag 24 – zaterdag 25 juli

Lords Friends Provident Finale

Vrijdagavond 24 juli 20.00 uur Stobbe aan de Kortekade. De uitzwaaiende dames pinken een traantje weg en de Missing Bail heren stappen in de van ‘t Hart busjes om richting Hoek van Holland te rijden. Het eerste gemis doet zich voelen als de chauffeurs moeten voorrijden. Matthijs is een zekerheidje, maar Luuk slaat een toertje over. Gelukkig blijkt Bert behalve met de piano ook aardig met een busje overweg te kunnen. Zonder al te grote problemen de boot op, waar de bar al snel merkt dat de dorst bij Stobbe nog niet geheel verholpen is. Gelukkig gaat ook het casino nog open. Helaas kleden de Russische dames ons alleen financieel uit, zodat een ieder alleen de hut kan (op)zoeken, waar vooral de bovenliggende partij toch enige moeite moet doen om het bed in te kunnen. ‘s Morgens vroeg uit de veren als een Engelse dame ons op de juiste toonhoogte verzoekt om de hut te verlaten en de busjes in te gaan. Volgens het strakke schema rechtstreeks naar Londen, om op Lords de Friends Provident Finale te bezoeken. Voor diverse tourgangers de 2e maal in korte tijd op de heilige grond van het cricket. Vrijdagavond 5 juni ligt nog vers in het geheugen. Enige Engelsen die vragen waar we vandaan komen, wordt hier nog eens fijntjes op gewezen. Hoewel de wedstrijd het aanzien meer dan waard is, valt Peter binnen het uur in slaap en vergapen de youngsters zich aan de traditioneel door e-mail Dr Mol ter beschikking gestelde hoogstaande lectuur. Zij begrijpen al snel dat de MB tour niet alleen om cricket draait.     
       
Hampshire wint redelijk eenvoudig de wedstrijd en enige Hampshire supporters in ons vak maken via gezang duidelijk dat zij daar blij mee zijn. De voor ons gedeeltelijk onverstaanbare teksten blijken voor de politie aanleiding hen uit het vak te verwijderen wegens onwelvoeglijke taal. Wat zouden de voetbalstadions in Nederland leeg zijn als daar dienovereenkomstig zou worden gehandeld. We verlaten Londen richting Oxford via de gebruikelijke omweg, zodat wij de volgens TOMTOM voorgeschreven tijd van 1 uur 12 ruim weten te verdubbelen. Om met Dennis te spreken : “Some things never change”. De trouwe MB Tourvolger zal het deze editie moeten doen zonder Dennis onvervangbare proza. Zijn gezinsplanning hield geen rekening met de al jaren van te vorende bekendstaande data van de tour. Dat is dus het eerste pondje voor de fines-pot, dit jaar beheerd door broer Randy. Ondertussen wordt door de groep in Engeland harder gezocht naar een vervanger voor het schrijfwerk van Dennis dan naar de Missing Bail. Het verklaart in ieder geval voor een deel de vertraging van dit verslag.

Zondag 26 juli 2009   Minster Lovell CC  uit    Altijd moeilijk

Op het veld van Brize Norton spelen we tegen Minster Lovell cc. Na de pitchinspectie hebben we in de naastgelegen pub geweldig genoten van de Carvery en de dames van de bediening. We blijken pal naast een RAF-vliegbasis te zitten dus af en toe tikt een B52 tijdens de landing een bail van de stumps. We laten ons niet afleiden en de runs komen in prima tempo op het bord. Daan is duidelijk aan het overdrijven en maakt er 90. We komen uit op 229 v 9. Onze minderjarige tegenstander maakt het nog spannend (of eigenlijk wij) want op het eind is er nog 1 over te gaan en zijn er nog 18 runs te maken en 1 wicket over. Koen bowlde een flippende googley met spin die zwaaide en verdomd die gozer mist de bal compleet en is uit! We winnen! Uiteraard! Er zijn vast ook hele goeie vangen gepakt, prachtige 6-en geslagen en puike fieldingacties geweest, maar die zijn we vergeten helaas. De tegenstander ging niet mee naar de pub want dat mocht niet van hun moeder. Deze wedstrijd zou de start inluiden van een indrukwekkende zegereeks die onedayinternational villagecricket op zijn grondvesten zou doen trillen…. dachten we.
       
Maandag 27 juli 2009   Challow and  Childrey   uit.  Altijd moeilijk.

De dag begint met een enorme regenbui, niet zo gunstig zou je kunnen zeggen. De geplande golftrip wordt vanuit bed af ge-sms-t want de heren houden niet van nattigheid. Enkelen geven er nog even een slinger aan, andere gaan ontbijten om te genieten van een english breakfast dat wordt geserveerd door de vrouwelijke versie van het personage ‘Jaws’ uit de James Bond films. Echt een poppetje.
Groep 1 gaat into town en neemt tevens de sleutel van bus 2 mee. Groep 2 blijft gek genoeg in het hotel. Omdat we Oxford inmiddels wel al kennen gaan we op excursie naar de ‘Eagle and the Child’ pub. Die pub blijkt niet zo ongunstig te zijn. We nemen plaats op de banken waar meneer Tolkien en zijn vrienden de Engelse literatuur van de 20-eeuw bespraken en gestalte gaven. De keuze voor koffie is niet zo gunstig, want het spul is niet te zuipen. Halfje om de zaak weg te spoelen volgt. En nadat de pub-quiz is afgerond gaan we terug naar het hotel, waar groep 2 zich al aardig aan mekaar begint te irriteren.
Op naar het veld van Wantage CC, voor een potje tegen Challow & Childrey CC. Op hun eigen veld is een minor county 3 daagse dus wij moesten uitwijken. Blijkt dat we toch op dat county-veld konden spelen maar dat heeft Kok natuurlijk weer verprutst door wat ruis in de communicatie te brengen, op geheel eigen wijze.        

Het weer is inmiddels super, zonnig met af en toe een wolk. Wij starten met batten tegen onze minderjarige vrienden. Erik laat de 3e bal op zijn stuk haardhout ploffen en de keeper houdt vast. Matthijs is nog bezig met het verteren van zijn burger en probeert na 4 gescoorde runs een widebal aan off richting mid wicket te tennissen en wederom houdt een of andere lul de bal vast. Randy is teleurgesteld en voetbalt de bal zelf in het wicket. Hans en Daan gingen tegen de tour-regels in werken aan een partnership. Gedurende het runnen scheurde Hans nog wat spieren en er vielen steeds ledematen af en na 18 verdienstelijke runs mocht hij de catacomben weer in. Op een normaal veld waren het zeker 23 runs geweest. Daan liet vervolgens Vinnie (37), Floor (11),    Lau (39) aan zich voorbij gaan.
Op 200 voor 9 hebben we de bats weer in de wilgen gehangen en hebben we ons aan de lunch vergrepen. Precies bij de start van de 2e innings begon er weer een enorme regenbui. Tijd genoeg om op TV de beslommeringen van de English middle-class te volgen in een Coronation achtige setting, en daar gebeuren best nare dingen. Met vingers in bowlingballen en relaties die helemaal in de soup lopen. Totdat onze tegenstander ons weer wakker tikte en we het veld op konden om nog een uur en 20 overs rond te rennen. Ons bowlen was inmiddels gevorderd tot intermediate- disabled niveau en daarbij opgeteld de oververmoeidheid en het wennen aan de harde velden. Willem werd tijdens zijn runup afgezet en Vinnie kocht nog een extra overtje bij de aanvoerders en dat kostte maar 45 runs. Ja we hadden aanvoerders. De familie van Everdingen die zich strategisch over het veld had verspreid en zodoende voor genoeg onduidelijkheid kon zorgen dat echt niemand meer wist wat er gebeurde. Daardoor kon het voorkomen dat er vanaf beide einden tegelijk gebowld werd en er geregeld met 7 man achter 1 bal aangerend werd.
Toch hebben we wat batslieden flabbergasted het veld doen verlaten na een gebowlde bal die not earlier seen was in One Day International Englisch Village cricket. Totdat de jongens het mooi geweest vonden en er wat 6-en richting London werder gemokerd en we naar de bar konden. Toch nog even een kijkje genomen op hun homeground met een waardeloos uitzicht en een grasmat in totaal depolorabele staat. Ook een lullige bar trouwens. Blij dat we daar niet hebben moeten spelen.
Daarna on the buses en naar Jamie’s italiaanse keuken, wat ook al geen succes was want de pizza marguerita stond niet meer op de kaart. Wel Chardonnay en Petereslie en Tuinkers, Henks favorieten.
Klokslag 12 uur de hotelbar op zijn kop gezet voor de verjaardag van Rob, een tourtraditie, waar de jonkies nog even aan moeten wennen, want zij stonden in de lokale dancing tussen de dametjes van gemiddeld 9 jaar. Jelger kon mee naar binnen als vader van Daan, Koen en Floor.
Het is in de bar, bij de barman met continue voetbal op zijn voorhoofd, nog laat geworden….

Dinsdag 28 juli 2009  Horspath CC   uit   Altijd moeilijk.

Wakker geworden met zware hoofden en een boel om over na te praten. In de ochtend verspreidden de bailers zich over Oxford, met een heus cultureel tintje. Zo is er een hele lange trap beklommen ten behoeve van een of ander uitzicht en is er geprobeerd een bibliotheek te bezoeken (garded tour) wat natuurlijk niet is gelukt. Een ander deel van de groep is de countryside ingetrokken voor een potje golf om de eerder gekochte gadgets in gebruik te nemen. Koen was nog bezig om de 53 wodka redbulls van de vorige avond te verwerken en kwam in de ochtend niet verder dan het bad.
Het veld was een klein eindje rijden en lag er wederom prima bij, alleen geen paard te bekennen. Horspath schijnt op de oude route van London naar Oxford te liggen, vandaar de naam.
We werden opgewacht door de club idioot met nog een paar tanden in zijn mond en zagen meteen de tegenstander: niet oud genoeg voor een rijbewijs. Plus nog een Australische coach en een halve slingeraap uit Pakistan ofzo. Het was waarschijnlijk de broer van Malik om te controleren of wij de jasjes wel zouden dragen.
Koen met zijn wobbly benen en de Vinnie mochten beginnen en na een paar minuten een stortbui waarbij de Niagara een pisboog is in vergelijking. Gelukkig merkte OpenHaard er niks van dus de jongens mochten gewoon doorgaan. Met moeite hebben we ze een kwartiertje het veld uit gekregen.
  
Daarna gebeurde er veel tegelijk. Er kwam damesvolk op het veld dat het aanzien waard was, er vielen wat wickets (Vinnie, Daan, Jelger, Henk) en Koen zat zich af te vragen of hij bij het slaan van een boudary eerder in zijn broek zou poepen of de crease zou volkotsen, hij was nog wat brak. Maar hij hield stand en onze eer hoog (hij 50, wij 60). Alleen neef Floor kon hem mentaal ondersteunen met 39 runsen.
Vanaf dat moment hebben wij alles in het werk gesteld om Koen er doorheen te slepen. De Widt sr. die persoonlijk de wicketkeeper uit de buurt van het wicket hield en zelfs Willem en Frits die nog moesten presteren. Eindtotaal 198 v 9, Koen een briljante 109 not out! Waarmee hij de Van Everdingen tour-ranglijst glorieus aanvoert, want Lau heeft in 20 jaar 38 runs in totaal geslagen.
De lunch was groots, evenals de lunchdames, en Horspath begon rustig aan de chase met maar een paar 6-en in de eerste over. Frits bleek opeens toch op ‘vangen’ te zitten en Daan was er even vanaf. Hun Aussie timmerde verdomme de 1e bal van De Widt sr. voor 6, op zijn verjaardag! Gelukkig waren we al handig geworden in ons zoekwerk want dit bleek niet de enige 6 te zijn.
Ze haalden het totaal net en hadden een aardig slagveld aangericht in onze spelersgroep. Wat een eikels! Maar desondanks waren de jongen zo onaardig nog niet en dreigde het nog heel gezellig te worden in het clubhuisje. De pints kwamen goed door en bij de fines-pot werd Horspath ook nog wat pondjes afgetroggeld. Nog wat liedjes gezongen en uitgenaaid.
In de Hotelbar nog even de man-met-de-voetbal-op-zijn-voorhoofd bezig gehouden uiteraard. Toen wisten we nog niet wat we nu weten, dat Slaughter de volgende dag zou afbellen….       

 
Woensdag 29 juli 2009.  Slaughters Utd CC uit. Altijd moeilijk.

Al vroeg worden wij gebeld door de tegenstander dat het gezien de weersomstandigheden en de conditie van hun veld  verstandiger is niet naar hun complex te rijden. Uiteindelijk blijkt het buitje zo’n 10 uur te duren, dus van cricket kon inderdaad geen sprake zijn. Maar ondertussen kwam HET nieuws van deze week uit de seniorenbus, waar Willem Jan Kok aangegeven heeft te overwegen zijn internationale cricketcarriere te gaan beeindigen. Afgesproken werd dit voorlopig maar even onder de mensen van deze bus, waar steeds meer golftassen vervangen worden door rollators, te houden. Wie schetst dan ook de verbazing , dat alle middagedities van de Engelse Tabloids met dit breakings news hun sportedities openden. Dit moet verkocht zijn voor een bom duiten, hetzij uit financiele dan wel uit persoonlijke overwegingen.  Hoofdverdachte hierbij is Peter F. , die voorgesteld schijnt te hebben het komende familie uitje de barrekening te vereffenen. Na het bekijken van het drankgebruik van zijn zoon F. en zijn neven D. en K. van deze dagen, ziet hij de bui al aardig hangen. Bovendien gaf hij ‘s morgens al aan dat de bus lekte, zonder dat de anderen daarvan op de hoogte waren. (Overigens, volgers van het familie uitje kunnen terecht op www.opa’scruise.nl, waarbij er voor de linkers op wordt gewezen dat de site nog under construction is). Dat Peter F. steevast ruim na het afgesproken tijdstip arriveert, is niet verdacht, aangezien dat nooit anders is geweest.  Medeverdachten zijn Steven van D. en Jim B. , die weliswaar niet in de bus zaten, maar dusdanige contacten hebben dat zij snel aan informatie komen. Dit tweetal is nog bekend van de geruchtmakende dopingaffaire rond het veteranencricketteam van enige jaren geleden, toen zelfs de landelijke pers gehaald werd. Steven van D. laat vanaf zijn vakantieadres in Zuid Frankrijk weten blij verrast te zijn met het besluit van Kok, hoewel hij zich, op de hem bekende cynische wijze, afvroeg of de cricketcarriere van Kok ooit begonnen was. Bij van D. zouden wel eens persoonlijke motieven de doorslag hebben kunnen geven, aangezien zijn bowlingcijfers altijd schril afstaken tegen de vaak glanzende cijfers van Kok.  Jim B. geeft vanuit Rotterdam aan geen commentaar te hebben, hetgeen in zijn geval hem al zeker zeer verdacht maakt. Verdere verdachte is Hans van der K., die met 1 druk op de knop van zijn nieuwe telefoon de hele internationale pers van (beeld)verslag kan voorzien, hoewel hij zegt in de bus weinig bereik te hebben. Of dit laatste op zijn persoon of op zijn telefoon slaat, is niet geheel duidelijk. Verdere verdachte is de veelvuldig bellende Randy van den B. , die aangeeft doorlopend te informeren naar de toestand van de vliezen van broer D, maar zijn telefoon is toch in beslag genomen voor verdere controle. Ook WJ K zelf wordt als verdachte aangemerkt gezien zijn resultaten aan de kaarttafel, waar hij regelmatig wakker moet worden geschud om de pot te verdubbelen.  Inmiddels heeft de tourleiding de zaak zo hoog opgenomen, dat Inspector Lewis, juist teruggekeerd van vakantie, is ingeschakeld.  Hij zal zijn onderzoek beginnen in de Turf Pub, waar Lewis met zijn vroegere baas Morse regelmatig een biertje placht te drinken. Toevalligerwijs werden hier gisterenmiddag ook enige MB ers gesignaleerd. De eerste resultaten van zijn onderzoek worden voor het eind van de week verwacht.  Wordt vervolgd.

Reacties aan Willem Jan op zijn besluit worden natuurlijk door hem op prijs gesteld. Sms naar 0642209059.

Net zoals Duitsers altijd met voetbal winnen is regen in Engeland even spreekwoordelijk. Het stopte gewoonweg niet. Nu Kok zijn cricketcarriere aan de wilgen heeft gehangen heeft hij zich toegelegd op dagtrips voor groepen die moeilijk ter been zijn. Dus heeft hij ons meegenomen naar de Cotswolds. Een clitoresque omgeving die tijdens het regenseizoen een onaangenaam treurige indruk maakt. Maar we zijn wel in de favoriete cricketwinkel van Willem geweest, alwaar je bats kan kopen van fabrikaat tussen 1750 en 1830. De lunchpub was door het weer veranderd in een riverside pub maar daardoor niet ongezelliger.De youngsters dachten de regen te omzeilen door in het altijd zonnige Oxford een balletje te gaan slaan. Uiteindelijk waren alleen hun kleren die in het hotel lagen nog droog.Het Laatste Avondmaal hebben we genoten in de plaatselijke Italiaan met de complete groep. Het was gezellig maar laten we dit niet al te vaak doen. Pizza’s, pastas en pomodori vulden de tafels en een glaasje chardonnay voor de smaak erbij.Verder geen nachtelijke escapades, behalve die ‘on tour’ moeten blijven. Maar aangezien er een ‘mol’ in de groep is zal dat nieuws ook wel op korte termijn op straat liggen.

Donderdag 30 juli 2009. Tiddington CC  uit. Altijd moeilijk.

Met lood in onze schoenen moeten de tassen ingepakt worden omdat we na de wedstrijd vertrekken. Ook de nog natte kledingstukken van de dag ervoor verdwijnen probleemloos in de dampdichte koffers. Dat zal een feest worden thuis. Ons hotel blijkt ook bekend gebruikt te worden als Elderly Hostel en de hotelmensen zijn drukbezig de middagactiviteit voor te bereiden: het sorteren van de bejaarden. We kunnen ons er niet veel bij voorstellen maar de bejaarden lopen al zenuwachtig rond om te kunnen beginnen. En in een moment van onoplettendheid wordt de koffer van Floor in het spel betrokken en verdwijnt in een of ander opslaghok. Zoiets kan natuurlijk alleen Florian overkomen. We vetrekken lekker op tijd om in een mooie pub (tegenover het veld) nog de testmatch te kijken. We realiseren ons nog niet dat die pub de meest ongezellige en gesloten pub van Engeland is en we blijken al 5 dagen op zoek te zijn naar een Pub met Sky en die hebben we nooit gevonden. We eten dus in een Pub zonder Test te kijken (we vergeten even dat er een halve meter water op Edgbaston staat en er dus geen test is), waar we ook niet mogen kaarten en die Old Fisherman heet maar geen tunasandwich heeft.

En daarvoor hoef je maar een half uur te rijden. We kiezen de vissticks en gaan daarna naar het veld wat er niet geheel ongezellig bij ligt, en MET covers op de pitch dus spelen gegarandeerd!! Dachten we. Er ligt ergens een plasje water op de square en ze willen de pitch voor het weekend niet verzieken. Twee regenbuien doen ons volledig de das om, wat een domper! Mooi weer, leuk veld, een tegenstander van gemiddeld 13 en we spelen niet. Enige pluspunt is dat de Test om 17:30 uur toch begint en er Sky is. We ploffen op de bank en proberen niet aan het naderende vertrek naar Holland te denken. Het waren 6 fantastische dagen met helaas maar 3 wedstrijden. Iedereen is nog redelijk heel en er staat een medisch team in Rotterdam klaar om ons op te vangen. We kunnen met recht zeggen dat de volgende tour toch leuker was.

Zaterdag 28 juli 2007
Red Lion CC – Missing Bail   0 – 2      29 a.o.   -  195 v. 5

 
                          TOURBOEKJE KAN IN DE PRULLENBAK

Dat in Engeland een elftal bestaat waar werkelijk niemand ook maar de eerste beginselen van het cricket begrijpt, lijkt onbe staanbaar. Dat Kok dat elftal dan ook nog weet te vinden voor wedstrrijd is al helemaal niet te begrijpen.
Enfin (edwin) we deden het allemaal voor Rob, die vandaag 60 jaar not out werd.
MB bouwde de inings gestaag op met nuttige bijdrage van de debutanten Jelgar 39 runs en Erik 17 runs Vinnie 65 en Woerdepiet 30 not out. Alleen Peter ging gebukt onder de mededeling dat Tantie Annie het op haar heupen had gekregen en kwam niet in de dubbele cijfers. Net voor het einde van de innings kon Victor verwelkomd worden die ‘s octends met geen mogelijkheid wakker te krijgen was en per trein via Edinburg en nog net op tijd was om te aanschouwen hoe het tourboekje al na een dag de prullenmand in kon omdat alle records aan flarden werden gebowld wat te denken van Hans 4 voor 4 in 5, Luuk 3v5 in 7 en Willem-Jan 2v11 in 7 overs. De Red Lion 29 a.o. in 24 overs. Dan maar naar de Red Lion zelf. Daar was een en ander beter verzorgd, grote pilsen, Scots eggs, met kwarteleitjes. Zoals gezegd we deden het allemaal voor Rob vandaag, die het bezoek abrupt afrondde door te vragen  wat Motherfucker ook weer in het Engels was. Some things never change. Overigens verspreidde het nieuws van onze verpletterende overwinning zich snel: De tegenstander van zondag heeft al afgebeld en (rumour has it ) dat het wel eens moeilijk zou kunnen worden om uberhaupt een team te vinden dat tegen de MB wil spelen.   

            
Zondag 29 juli 2007
Hythe CC – Missing Bail

 
                                              HYTHE DURFT NIET

Het nieuws verspreidt zich snel rond Canterbury. De sterkte van de MB side brengt menig tegenstander tot wanhoopsdaden. Hythe belde deze zondag rond 11 uur naar ons hotel dat het veld onder water stond. Geen wedstrijd dus. Hoe moet je dan zo’n dag doorkomen ? Woerdepiet en Hans zochten een Ladbroke om het aan hun door Sir Alan geleerde in de praktijk te brengen. Ze zijn inmiddels zover dat ze niet meer op een NR inzetten, maar de nu uitgekozen paarden wisten nauwelijks struikelend de finish te halen. Na de opsplitsing golfers – niet golfers  toog de eerste groep toch nog even richting Hythe. In een heerlijk zonnetje leek de pitch volgens de grasspecialisten goed bespeelbaar, maar helaas was de groundsman van Hythe het daar niet mee eens. Dan toch maar de pub in ………

Helaas was WJ zich ook met de organisatie van het eten gaan bemoeien. We belandden in een Tandoori met 15 man, waar we in een kelder werden gestopt, waar ze in Belgie met goed fatsoen nog geen 4 kinderen opsluiten. Dat zullen we dus maar weer gewoon aan Luuk overlaten : Some things never change.

Dinsdag 31 juli 2007
Nonington CC – Missing Bail       175 v. 4 – 174 v. 7

                           NONINGTON UIT :  ALTIJD LASTIG

Nonington  A.k.a. West Noningtoncestershire
Op de vraag aan Rob de Widt door een zekere beller waarom er nog geen verslag op de site staat antwoordt hij in geheel eigen stijl: “Dan zal er wel niets gebeurd zijn” vervolgd met “Weet je wel hoe druk wij het hier hebben?”.

Eerste indrukken: veld in orde, pub in orde. “What can go wrong?” zou je zeggen. De bestellingen vliegen over de bar. Die van de energie-drankjes gaan goed. Met de lunch heeft men blijkbaar iets meer moeite. Na ca. 5 kwartier komen de boterhammetjes door. Willem is inmiddels helemaal over de rooie, en dat is een gek gezicht heb ik verschillende dorpsbewoners horen verklaren. Want te laat bij de club verschijnen is een doodzonde in one-day English vilage cricket.
Zoals gebruikelijk worden de auto’s op het veld geparkeerd. Waarop Vincent de bal op een Audi parkeerde. Waarop ongeveer het gehele dorp zijn auto ging herparkeren. Wij maken er 174 waarvan Vincent een kleine 60 op het badkuipveldje.
Het totaal wordt makkelijk gepasseerd door de goed battende youngsters.
De bar in het clubhuis wordt goed gebruikt. Als de aanvoerder van de tegenstander ons in zijn speech toewenst dat wij overal zo ontvangen worden als bij Noningtoncestershire gaat hij er direct als een speer vandoor. Zijn teammaten haddan dat al voor hem gedaan zodat wij overblijven met de barman. Wederom weinig kans om te integreren. Er wordt vlak voor sluit nog gediscussieerd of we het nabijgelegen veelbelovende dorp Womensworld aan zullen doen, maar de magnetische werking van Canterbury is groter. We vinden daar een fantastische pub met welgeteld 0 klanten. Lekker rustig en lekker met ons eigen. Aangekomen in de lokale Italiaan, worden we in gebrekkig Pools naar onze tafel geleid. Als Nick op zijn gemak is omdat hij back to his roots is besliut hij zijn zangtalent op het gehele etablissement los te laten. Het is fenomenaal om te zien dat werkelijk niet 1 personeelslid een idee heeft wat hij staat te doen, laat staan wat hij zingt. In Tsjechie kennen ze dit lied niet. Later als de Violetta uit Kazachstan besluit om geen drank meer te schenken, gaat Nick uit zijn fontanel. Hij pakt het meisje beet als een spartelende hond die aan zijn laatste spuitje probeert te ontkomen. Het mag niet baten, we staan weer droog. Some things never change.
 

Woensdag 1 augustus 2007
Selling Cavaliers CC – Missing Bail      211 v. 7 – 207 v. 6
 

                                                   THE TWO LIONS

Selling uit. In het epicentrum van de bierindustrie van weleer wordt het landschap gedomineerd door spitse rieten daken getooid met witte schoorsteenkappen.Met bier wordt hier Bitter bedoeld dus dat drinken wij niet. Behalve onze eloquente Engelsman met de meest Engelse achternaam van ons allen, Willem Jan. Eerst vragen we ons nog af waarom de lokale pub the two Lions heet, maar als ze haar vergeten tasje komt ophalen wat in ons midden staat is zoveel wel duidelijk.
Het schitterende veld omringd door vergezichten en schapen is het decor voor de wedstijd. Nadat Henk de tegenstander heeft uitgelegd hoe tijd cricket in elkaar steekt, beginnen we met batten. De highlights zijn toch wel de opmerking van Victor dat hij ze ‘lekker ziet’ nadat hij van de laatste 10 ballen er niet een geraakt heeft. Als Matthijs Luuk voor de tweede run terugroept breken de laatste onderdelen van Luuk’s versnellingsbak en onderstel af. Op dit moment hebben we meer geblesseerden dan ‘fitte’spelers. We sluiten op 207.
We genieten van de thee in de zon, liggend op het veld. We proberen er zo lang mogelijk over te doen teneinde de resterende tijd voor de tegenstander te minimaliseren. Tevergeefs. Showdiving van Hans, succesvol en niet succesvol. Drops hier en der en 19 appels waarvan zeker de helft ervoor zorgde dat de dienstdoende umpire wakker werd: Sorry piet. Het raken van de boom in het veld op square is 4 runs. Dat stelt de executie nog wat uit want de boom wordt ontelbare keren geraakt door de batsmen. Tegen een uur of acht in de ondergaande zon  maken ze het totaal in de laatste over. In de Two Lions worden we voorzien van een waar diner: friet met worstjes. We smullen. De werkloze glazen achter de bar worden getransformeerd tot een soort transportsysteem wat je vroeger bij stadsbranden zag. We tonen onze dankbaarheid door nog wat liedjes te zingen. Some things never change.
 

Donderdag 2 augustus 207
Macknade CC – Missing Bail     174 v. 1  -  170 a.o.

                        Hoe spannend kan het worden?

Nou dat varieert nogal. Het ligt er ook een beetje aan wat de andere partij doet. En of de tegenstander een tokbroek aanheeft of niet. Volgens Victor maakt dat niet zo veel uit. Macknade liet er echter geen gras over groeien. Ons batten startte traditioneel langzaam maar ook met het verlies van een aantal wickets. Hans had al de gehele dag een rug blessure gefaked maar wist het op het matig gemaaide strookje toch tot een respectabele 50  te brengen. Dat hij daarmee zijn kruit verschoten had vermoedden wij wel maar de confrontatie met die werkelijkheid kwam toch harder aan. We kwamen tot 170 runs. En geen run meer dan dat omdat Frits in kwam op 170 terwijl hij dat eindtotaal had laten noteren tegen een koers van 16/1.
Zoals eerder aangekondigd was het kruit van Hand van der Kooij verschoten. Meest opmerkelijk was de vang die hij op zijn hurken op de boundary in zijn zak trachtte te stoppen. En met zak bedoel ik niet het zorgvuldig genaaide vakje waar bepaalde niet organische valuabelen opgeslagen kunnen worden. Randy ving op de 250 m boundary onder de boom een bal die helaas eerder een blad had geraakt: 4 runs. De bal erop ving Eric een bal op long on, maar stond over de lijn. Hans pakte uiteindelijk de laatste. Een virtuele hattrick voor Willem Jan. Het was leuk Mike Thomson weer eens te zien. Of te horen. De man spuwde verhalen de ruimte in met ca. 4998 woorden per minuut. Hij genoot, wij iets minder, Hard en ongezellig pilsen is dan de remedie. en zoo geschiedde.  Some things never change

Vrijdag 3 augustus 2007
Sibton Park CC – Missing Bail     196 v. 7 – 200 v. 7

                          Hoe leuk kan het worden? (II)

De ochtend is veelbelovend. Schitterend weer en het ontbijt wordt geserveerd door een dame die ons niet bedreigt als we bestellen. Meer dan de helft van de ploeg heeft inmiddels hulp nodig om van de trap af te komen. De kok raakt ook zijn bonen en worstjes kwijt en wij gaan door met waar we al dagen mee bezig zijn; elkaar belachelijk maken. Een aantal besluit om een bezoek te brengen aan de countyground van Kent die om de hoek gelegen is. Als we het zonovergoten veld betreden zien we een van de openingsbowlers oefenen in het midden. Verderop in de kooien staan twee batsmen zich op de bowlingmachinges voor te bereiden op de 20-20 halve finale van zaterdag. De ballen worden striemend hard van off naar leg geslagen. “zo gaan wij het ook doen” zeggen we hardop. En passent vragen we of de machines ‘s middags ook in gebruik zijn. Zo niet dan willen we ze graag een trui aan doen en voor ons laten spelen tegen Sibton park.
Niet ver van Folkstone vandaan, dus in de buurt van de kust treffen we een veld aan wat moeilijk te beschrijven valt. Het is gigantisch groot en is wederom voorzien van de noodzakelijke boom. Vanaf het veld is er een sprookjesachtig panorama van hooi- en tarwevelden. Omdat de omgeving hoger ligt wordt het veld ook wel “wet wicket” genoemd. Een paar jaar geleden stond er meer dan een meter water ter plaatse van de midstump. We begroeten, wat wij aannemen, de kinderen van de tegenstanders en vragen wanneer hun vaders en liever nog, opa’s komen. De gemiddelde leeftijd is niet voldoende om een pint te bestellen, en dat baart ons toch wel wat zorgen. Gelukkig heeft het tourbestuur na ampel overleg besloten de captaincy na het zorgelijke optreden van Lau, terug te geven aan Hunk. Ondanks het feit dat hij al jaren terecht een fine ontvangt “for heaving an English haircut”,voelen we ons bij hem toch in goede handen. Terwijl hij tosst met de aanvoerder van 12, die onderweg naar de pitch vraagt of hij de nieuwe Playstation al heeft, brandt langs de lijn de strijd weer op wie er niet hoeft te spelen. Trucs als “ik heb mijn spullen niet bij me”, “ik mag niet meer van de dokter”, “ik mag niet meer van de verzekering” en mijn bowlingarm ligt nog thuis” worden zonder scrupules ingezet. We gaan fielden, en dat is het juiste woord. Na een overtje of tien hebben ze er ca. 60 voor het verlies van 0 wickets. Ik vind dat zelf niet veel, qua runs, maar de sfeer werd er niet beter op. Na 20 overs liep het scoringstempo echter drastisch terug tot 5,879. Omdat we nogal snel bowlden lagen totalen van in de 300 binnen bereik. De eerste batsman was inmiddels na een dunne glance gevangen door Hunk aan de leg side. Gelukkig kwam er een soort hulk in, die de ballen het park uit sloeg. Luuk werd na een spell van 15 overs bedankt voor deze tour en opgehaald door een revalidatieteam. Ze sloten op 196.
Ik ben al niet zo kort van stof maar nu breekt een periode aan waar ik het liefst een pagina of tien over vol zou willen schrijven. Want DIT is waar je het voor doet. Dit is het niet-uitlegbare van het spel. Dit is het moment dat je lichaam adrenaline en endorfine aanmaakt om dat op enig moment uit te laten barsten of om te zetten in een rouwachtig gevoel wat vervolgens de vraag voortbrengt: “waar doe ik dit allemaal voor?”. Maar wij gingen voor de uitbarsting. En gedurende onze battingsessie zakte de zon wat. Het landschap werd mooier. Vol ontzag en onder de indruk keken we naar de boer met de traktor die zijn land bewerkte. Her en der schaarden toevallige voorbijgangers zich langs de lijn. Wij achtten het op dat moment niet ondenkbaar dat de MCC de BBC had gevraagd om de luisteraars op de hoogte te stellen van het feit dat zich aan het voltrekken was in de arena van Sibton Park. 2x Van den Broek openen. Dat kan alle kanten op. Gaat Hunk voor het sluiten van de poort door Dennis in te zetten (laagste gemiddelde per over ever in one day English village cricket) of gaan we op jacht met Randy? 65 voor 1 in 14, kleine Broek uit. Jelger volgt met een paar rake klappen. Net na de laatste 20 overs, grote Broek uit. 80-2. Nog 120 in 20 nodig. Victor weet niet te imponeren maar Henk scoort een nuttige 23. In de man die langs de kant zit zien wij een beroemde engelse schrijver die een boek over deze wedstrijd wil schrijven. Met Harry Potter achtig succes zal  deze thriller verfilmd worden. De missing bail wordt de gehele wereld over gevlogen om hun verhaal te vertellen…. Als De Groot uitgaat worden we ruw terug de werkelijkheid in geslingerd. En of we in Piet Woerdeman de killer hebben die het af gaat maken is nog niet duidelijk. Matthijs staat ze inmiddels goed te raken. 4 overs 30 nodig. Het zenuwcentrum van Nick draait inmiddels overuren. De laatste onderdelen van zijn gestel vertonen tekenen van kortsluiting. Laatste over, 12 nodig. Ze zetten een slowbowler aan. Matthijs slaat de bal weg, het lijkt Piet niet echt nodig- en bovendien best wel ver- om weer helemaal terug te lopen. Thijs schreeuwt echter zo hard dat hij wel moet. Ze halen het nooit ware het niet dat de fielder een halve meter over de keeper heengooit. Nog 10. Bal aan leg, keeper mist. Nogmaals twee runs en Lau geeft een wide. Nog 7. Als Hans zegt dat het nu wel leuk voor de spanning zou zijn als er iemand uit zou gaan, springen de stoppen bij Nick. Een buitengewoon goed geformuleerde cannonade is Hans zijn deel. Volgende bal. Voordat de bowler hem los laat heeft Creutz al besloten. De tuin uit. Net als vanochtend bij Kent CCC. Een 6 over de cow corner. Recht tegen de zon in. In limited over hebben we nu een tie. In tijdcricket is de stand die we nu bereikt hebben net zo veel waard als 30 runs voor het verlies van pak em beet 7 wickets. De volgende bal eindigt een meter voor de bowler. Wat doet Matthijs nu? Wordt het te warm onder zijn pet? Gaat hij de boel dichtgooien? Hij maakt het karwei af met een schitterende 4 over het hoofd. De tegenstander gelooft het niet. Verloren van Rollator CC. Als een roedel wilde honden staan we te juichen. Er wordt geopperd om morgenochtend nog een wedstrijdje te organiseren. “vul de kelken en laat het volk jubelen.
Wat kan het toch mooi zijn. Wat meer heb je nodig? Hoe leuk kan het zijn!