Donderdag 4 augustus : The centennial tour – de honderdste wedstrijd
Wat er overgebleven is van de laatste elf heroïsche cricketers na een week maakt zich ‘s ochtends op voor de honderdste wedstrijd van de Missing bail. Ondanks dat het vertrek vroeg gepland staat is dit voor enkele missing bailers een reden om de haartjes extra te verzorgen zich nog een keer extra te scheren en het speciaal voor deze gelegenheid overhemd aan te trekken. Iedereen gloeit nog na van de overwinning van gister, maar ook de kriebels beginnen te komen. Wat een eer. De honderdste. Voor altijd onderdeel uitmaken van het roemruchte gezelschap dat de honderdste wedstrijd heeft gespeeld. Altijd zullen nieuwe jonge tourleden de elf namen kennen. Twee namen zullen onderstreept worden. Die van Henk Hennink en Rob de Widt de enige twee die alle wedstrijden hebben gezien.
Peter Faasen hoorde bijna bij dit gezelschap. Hij heeft besloten zich terug te trekken na het bestellen van zes flessen Pinot Grigio. Voor de youngsters. En zestien bruschetta’s. Voor de youngsters. Na de hoon over zich heen te hebben gekregen is hij op stel en sprong vertrokken. Om nooit meer wat van zich te laten horen….
De elf bijna beroemde spelers zijn goed voorbereid. Vier warm-up matches gewonnen. de honderdste op een countryground in Essex, Colchester om precies te zijn. Het veld waar Ryan ten Doeschate ook regelmatig zijn wedstrijden speelt. Een betere setting bestaat er niet. Dat heeft Kok goed geregeld voor de honderdste wedstrijd. Ook heeft hij de tegenstander zand in de ogen gestrooid door te melden dat we met een wat zwakker elftal aan zullen treden. Alles heeft hij gedaan om wedstrijd nummer honderd tot een winnend einde te brengen. Hij vergat echter een detail…
Bij vertrek ‘s ochtends wordt de tactiek nog doorgesproken. Hoe gaan we deze wedstrijd aanpakken. Gaan we de tegenstander in de buurt laten komen of doen we het zo snel mogelijk zodat we zeker op tijd op de boot zijn? Optimisme viert hoogtij bij de spelers die de eeuwige roem al voor zich zien. Wat een eer, de honderdste. Bij vertrek wordt het weerbericht nogmaals gecheckt. Gewoon voor de zekerheid. Aan alles is toch al gedacht. Dat heeft Kok gewoon geregeld. Toch?
In de busjes bereidt iedereen zich op zijn eigen manier voor. De ene slaapt nog even waar de ander een muziekje luistert of een boekje leest. Alles om ook de honderdste wedstrijd te winnen. Tegelijkertijd zien we dat het niet echt cricketweer is, maar dat zal echt veranderen op het moment dat we Essex naderen. Dat belooft Kok. De honderdste wedstrijd komt sowieso…
We rijden het terrein in Colchester op. Het regent nog steeds. Niet meer dan een verdwaalde wolk. Beweert Kok. De honderdste komt echt niet in gevaar. De pitch is afgedekt. Iedereen gaat er vanuit dat Kok aan alles heeft gedacht. Dat is beloofd. In het clubhuis komt het verlossende woord. De honderdste wedstrijd komt wel… Over twee jaar is het de eerste. De bijna befaamde VOC’ers Henk Hennink, Rob de Widt, Vincent de Widt, Jelger Gustafsson, Matthijs Creutzberg, Daan van Everdingen, Koen van Everdingen, Florian Faasen, Willem-Jan Kok, Adrien van Nunspeet en Tim Ruyters zijn een droom armer. Geen honderdste wedstrijd voor hen. Voorlopig…
Luuk Bannink, Lau van Everdingen, Randy van der Broek, Pieter Woerdeman, Pieter de Groot en toch ook Peter Faasen schijnen al te zijn begonnen om zich te kwalificeren voor de honderdste wedstrijd… Over twee jaar.
Woensdag 3 augustus
Woensdagochtend was de Missing Bail selectie ongekend sterk, er was afscheid genomen van 2 bejaarde spelers (Peter & Lau), 1 bejaarde non-speler/Indian-food verslinder en 1 Randy, wat natuurlijk een categorie op zichzelf is. Gelukkig kent Florian zijn plek en kwam dan ook op verzoek van Peter als laatste aan bij de bus.
De vierde wedstrijd werd gespeeld tegen Sway CC. Na een rit van een klein uurtje en een zwarte piste afdaling van 17 graden, kwamen we aan bij het veld en het werd direct duidelijk waarom we zo veel naar beneden moesten rijden, het veld lag dwars op de berg. Na een paar halfjes in de plaatselijke kroeg begon het veld al wat rechter te liggen en werd met een 40-over potje begonnen. De toss werd uiteraard verloren en wij kozen om eerst te gaan batten. Tim ‘111’ Ruyters begon met Uncle Vinny en sloegen samen 98 uit 20 overs bij elkaar, Tim R ging uit op een score van 26, onbegrijpelijk langzaam voor een tour wedstrijd, een koude douche heeft hem dit duidelijk gemaakt. Vinny eindigde op 65, Adrien ook een langzame doch respectabele 27, Matthijs 20 en Daan een kleine 20 n.o. brachten de licht blauwen op een totaal van 212 v. 6. Vooral het runnen van Jelger en A3N gaf de batting innings nog wat kleur! Laatst genoemde ging dan ook run out en kwam net een kleine 5 meter te kort.
Na wederom de lekkerste lunch van de dag begon het fielden voorspoedig. Omdat Jelger die ochtend om half 6 op was gestaan om een nieuwe bal te kopen kon er voor het eerst op de tour geswingd worden, waar vooral Matthijs veel moeite mee had. Toch pakte hij het eerste wicket met een heerlijke 2 stuiter, die volgens hem vooral op de tweede stuit nog een beetje naar binnen ‘cutte’! Adrien had wat energie opgedaan tijdens de lunch en stoomde door zijn overtjes heen. Er werd een goed partnership doorbroken door een LBW door laatst genoemde en dit was het begin van een sterk spel, want 2 ballen later lag het kasteel alweer omver en werd er door Aad een vriendelijk send-off gegeven, klasse! Koen pakte ook nog zijn wicketje en de Missing Bail was op dat moment veruit favoriet. Vooral toen Adrien zijn derde wicket pakte, weer LBW, waarbij de batsman zelf huilend het veld af ging omdat hij splinters in zijn ogen had, maar Aad had op dat moment zijn ogen dicht en had het volgens hem niet gehoord! Vincent gunde Adrien niet meer wickets en liet een toch vrij gemakkelijk balletje uit de handen kletteren. Het werd wederom duidelijk dat Aad meer met Henk heeft!
Henk had veel vertrouwen in Rob de Widt, dit vooral door zijn optreden 2 dagen eerder, maar dit werd niet in wickets terug betaald, wel in runs…… Rob zijn eerste over begon met 5 wides, niet dat de bal voor vier rolde, neuh, gewoon klassiek 5 wides achter elkaar, ff warm draaien zeggen we dan maar! Nadat de scouts van Colchester CC met de helikopter Rob zijn bowlen hadden bewonderd kon hij aan zijn 2de over beginnen. Het leek wel of er een magneet in de bal zat, want de eerste 3 ballen gingen alle drie voor 6, waardoor Rob op 0 v. 42 uit 2 eindigde. Sway CC ging weer aan de leiding. Zelf legde hij het verband tussen zijn bowlings cijfers en het verdwijnen van zijn douche gel niet, de rest overigens wel. Sway CC had nog 13 runs nodig in 5 overs met nog 4 wickets in handen, waaronder 2 batsman met meer dan 50 in. Maar door goed bowlen van Willem-Jan Kok (umpire: ‘sorry, Cook’? Henk: ‘Nee Cock!’) pakte een belangrijk wicket door een standbeeld vang van Matthijs op de boundary. Een over later pakte Adrien een wereld vang: na zich om te draaien met een draaicirkel van een vrachtwagen en de laatste sprint in te zetten werden de grote klauwen uitgestoken en na drie keer jugglen bleef hij plakken. Deze goede vang werd klassiek gevierd met een hoopie en de missing bailers geloofden er weer in. In de volgende over pakte Vinny dit keer wel een vang op het bowlen van Matthijs. Sway CC had nog 3 runs nodig om te winnen uit de laatste over met nummer elf aan bat en Jelger aan bowl. Jelger dacht een lekkere half volley op leg stump te bowlen en deze werd keurig in de handjes gelepeld van Matthijs, die voor de show nog even door rolde! MISSING BAIL voor de vierde keer op rij gewonnen, Adrien man van de wedstrijd!
Omdat we toch nog even in de buurt waren, werd er nog een teamfoto gemaakt met op de achtergrond de twaalfde speler, die met zijn derde been bijna in zijn neus stond. De oto-vrouw, die zichzelf waarschijnlijk al 3 uur lekker aan het maken was op het uitzicht werd op Hollandse wijzen nog even bedankt door Florian, door zijn witte kadetjes op het raam te plakken bij het langs rijden. 4 uit 4! Henk-Vinny 2-2.
Dinsdag 2 augustus : Sway CC uit staat op het programma. Gisteren heeft Sway gebeld met Matthijs om blij te vertellen dat we welkom zijn op de spiksplinternieuwe kunstgrasmat…. Er volgt een stevig telefoongesprek gevolgd door een aantal vlijmscherpe onderlinge tweets en ja hoor, het graswicket is opeens toch beschikbaar. Dat zou wat zijn, de Missing Bail op kunstgras. Dat is een beetje hetzelfde als een koe in een IKEA kast laten grazen.
Maar goed, in de ochtend moet eerst nog een aantal verklaringen voor de nachtelijke escapades worden gevonden. Maandagavond is een uitgaansavond in Bournemouth en een aantal Youngsters is naar de plaatselijke kerk gegaan voor een danspasje. De kerk biedt een mooie gelegenheid om zowel te zondigen als te biechten tegelijkertijd, maar dan met 1.700 bpm en 150 dB op de achtergrond (club V).
Wat er precies gebeurde moet helaas on_tour blijven maar er waren vrouwenstemmen bij betrokken en een fles Bacardi die achteraf bij Peter Faasen in bezit was. Van het team waren (in rondom order) C, P, F en T betrokken, indirect M, V, J en R en het kamermeisje dat anoniem wil blijven logischerwijs.
Om 12 uur on the busses naar de countryside pub. Eerst moet nog Peter Faasen opgehaald worden die zich door de lokale Yomanda laat repareren. We gaan op weg naar Sway, dat zich laat karakteriseren door een plaatsje met de grootste bejaarden-/ verzorgingstehuisdichtheid van het noordelijk halfrond. De borden die waarschuwen voor overstekende bejaarden zijn talrijk. Bus 1 voelt zich op zijn gemak in deze regio en kijkt verheerlijkt naar buiten vanuit de bus als zou dit een ideale omgeving zijn om te wonen.
De Hare en Hounds pub blijkt in orde en in de beergarden bereiden we ons voor op de wedstrijd. Net op tijd zijn komen we aan op het veld. Mooie pitch, er zit wel een klein niveauverschil bij een van de wickets waardoor de bowler de batsman pas vanaf zijn kniehoogte kan zien. Dit zou bij een bouncy pitch nog weleens interessant kunnen worden. Verder worden we ontvangen door een ventje met rood haar en een PSV shirt aan. Dit werkt op een aantal bailers als de welbekende rode lap.
Sway probeert nog een aantal local rules door te drukken zoals dat er getost moet worden…. En dat je bij 50 retired moet of bij 100 al helemaal. Vinnie doet net of hij geen Engels spreekt en geeft zijn slechte gehoor door het bezoek aan club V de schuld, oftewel de toss wordt verloren en we besluiten te gaan batten.
Daan en Randy starten en besluiten in principe samen alle 40 overs uit te batten. Na een aantal extra levens moet Randy er toch aan geloven en wordt gevangen. Coen heeft een wat ongelukkig verblijf op de pitch en staat na 13 aan de kant. Peter Faasen daarentegen voelt zich herboren en perst er een reverse sweep op de eerst bal uit. Very stylish. Daan gaat ondertussen rustig zijn gang. Als Faasen uiteindelijk toch een keer pal voor zijn wicket gaat staan en wordt uitgegeven is Matthijs aan de beurt die nog niet eerder gebat heeft deze tour. En ook na deze innings heeft hij uiteindelijk niet echt gebat nog steeds.
Daan maakt zijn maiden century een wordt gevangen op 120. Aan Tim en Vinnie de taak om met de staart te kwispelen en ze hameren er in korte tijd nog even 50 bij, Missing Bail 250 voor 5 in 40. Niet slecht, maar je weet maar nooit.
Tussen de innings tover de moeder van zowel de roodharige jongen als het enige meisje in het veld (!!) een heerlijke lunch op tafel. Onze vlijmscherpe opmerkingen grappen blijven haar niet onopgemerkt want ze spreekt (gebrekkig) Nederlands. Ze heeft dus al vrij snel door wie er allemaal met haar dochter dingen willen doen die ze liever niet wil weten en in welke volgorde.
Maandag 1 augustus : Hythe & Dibden CC – Missing bail 181 a.o. – 200 v. 9
De zondagnacht in Bournemouth is de enige rustdag in dit bruisende bolwerk. Alle tourleden hebben dus van een goede nachtrust kunnen genieten. Ook voor de youngsters werd een goede rust gewaarborgd door Henk. Ex-captain Vincent is meteen na het verhaal van de nachtelijke wandeling afgezet. De netto-drinktijd mag absoluut niet opgeofferd worden voor prestaties.
Vier ambitieuze leden hebben ’s ochtends 18 holes gelopen op de plaatselijke golfbaan. Naast verschillende greens zijn afwerkplekken aangelegd. Faasen jr. werd bij hole 4 met zijn neus op de feiten gedrukt. Want zo beweert hij al de hele week: “Ik kan me niet voorstellen dat Engelsen echt de liefde met elkaar bedrijven.” Het koppeltje naast die green had een volwaardige hole in 1 gescoord. Na het zien van die beelden zullen de verdere prestaties van Faasen jr. flink beinvloed worden deze tour, zo blijkt later op de dag…
Op de golfers na werd er om 12 uur verzameld in de pub. Om op tijd in de Lord Nelson te kunnen zijn om de verdere prestaties van India te kunnen aanschouwen. Die blijken al net zo slecht te zijn als de curry van onze Eindhovense vriend. Menig tourlid schijnt een op hol geslagen maag te hebben.
Bij aankomst op het veld van Hythe & Dibden CC stond de Missing bailers een flinke verrassing te wachten. Zowel het dorp Hythe als het dorp Dibden is uitgelopen om ons te ontvangen. Het veld was niet zo strak gemaaid als wat wij gewend zijn van Rene. Maar dat deerde ons niet. We mikten wederom op een rond totaal. 200 leek ons aardig. De battingprestaties werden daarop aangepast. Daan sloeg er 44 bij elkaar. Jelger 66. Dit waren de hoogtepuntjes van de eerste innings.
Na een voortreffelijke tea werden de jongen van H&D CC door onze spinners Willem-Jan Kok en Koen van Everdingen onder druk gezet. Koen pakte alle wickets, maar wij tellen de helft daarvan voor Kok. Willem-Jan eindigde met 1-23 in 7. Koen eindigde met 6-29. Een nieuw tourrecord. Nadat Rob de Widt de staart had opgerold (2-4). Konden we gezellig met de tegenstander een biertje doen. Helaas was meer dan de helft van de tegenstanders al veel te laat thuis voor het eten. Zo wonnen wij de derde innings glorieus.
Luuk is weer in Engeland en dus werden alle registers opengetrokken op zoek naar een echt goede curry in Hythe. De verhalen gaan dat Luuk daar nu nog steeds zit. Als hij maar op tijd is voor het verzamelen morgenochtend…
Zondag 31 juli
De nieuw benoemde captain, bij afwezigheid van Henk, Vincent nam zijn taak bijzonder serieus. Hij liet de youngsters (en Jelger) een flinke nachtwandeling door het bos maken. Dit alles omdat zijn iPhone zei dat een biertje hierna beter smaakte. Wij vonden de heerlijke lauwe blikjes bier in de kerkelijke opvang…
Zondagochtend stonden we weer fris en fruitig in de pub. Halfje. Hier sluit ook R. Van the Pants zich aan bij de groep. Op 30 tv’s is te zien hoe India wordt afgemaakt door Stuart Broad. Over India gesproken, de broek zit er nog vol mee. Na nog een halfje en een sandwich moeten we toch echt richting the busses omdat het dagprogramma van Kok weer begint. Het fijne van de busjes is dat het zo lekker koel is als je achterin zit.
Het begint fout; in het jonge busje gaat Koen voorin zitten in plaats van Randy en dus is er geen muziek. De bejaarde bus vermaakt zich met de betere literatuur. Een boekje of 2. Op naar The Rose Bowl, om daar naar de wedstrijd Hampshire v. Leicestershire te kijken. Nadat Matthijs op de parkeerplaats een minder valide jongen vroeg of hij de openingsbowler was van gister en hem ook nog even 8 pond door z’n neus boort, lopen we tussen het Engelse volk naar het stadion.
De pints zijn flink koud en glijden bij iedereen makkelijk. Hoogtepunt van de wedstrijd is de lotenverkoopster: een flink geparfumeerd, hoogblond, Russisch ogende jongedame. De loten vinden flink aftrek bij de tourleden. Geen Missing Bailer wint meer dan een flinke glimlach.
’s Avonds brengen we een oud-lid van Eindhoven CC een bezoekje. Hij heeft inmiddels een flinke carrière switch gemaakt en is ober geworden in “the nr.1 curryhouse of Bournemouth”. Dat het lam rund is en de Chicken Tikka Massala geen Rikka Massala maakt niets uit bij deze meer dan voorbeeldige ober. Hij heeft de manieren van de Eindhoven CC niet meegenomen naar Engeland. Gelukkig. Vroeg in de nacht verplaatst de ene helft van het gezelschap zich naar een lounge de andere helft wil meer op stand leven en neemt plaats in de The gentlemen’s club…
Zaterdag 30 juli
Van werkelijk alle kanten van de wereld worden de Missing Bailers ingevlogen, Escalles, Geneve, etc. Treinen, busjes, boten en auto’s worden ingezet. Voor de terugweg is nog wel een klein excuusje nodig omdat Tim,
na een uurtje dubbelgevouwen tegen zijn kooi- deur te hebben gelegen toch een klein, echt klein, plakje had achtergelaten.
Uiteindelijk treffen we elkaar in de Brasshouse in het centrum van Bournemouth. Dit is een pub die 25 keer zo groot is als welke pub die we ooit in de countryside hebben gezien. Zegt dit iets over Bournemouth? Na een half uur rijden, drie kwartier wachten voor de pont, en nog weer drie kwartier rijden zijn we bij het veld. De pont, ongeveer 50 meter lang, legt een afstand van ongeveer 100 meter af… lekker efficiënt. Beide busjes rijden fout maar het veld wordt gevonden. Vrij plat maar dan met een hoek die omhoog gevouwen lijkt.
Nieuwe tour, nieuwe captain, new rules. We spelen 35 overs.
Tim en Randy mogen starten, Peter Faassen mag 4. Swanage blijkt maar met 10 man te zijn. We blijken ook helemaal niet tegen Swanage te spelen maar tegen een club die hemelsbreed 100 meter van ons hotel is gehuisvest, maar Kok heeft het zodanig georganiseerd dat 22 man ca 2 uur moeten rijden….
Lastige bowlers, niet echt goed. Heel langzaam en na 2 overs komen de losse ballen. Tim gaat aardig van start ondanks een herhaaldelijk soort van gezanik over hoe slecht hij zich wel niet voelt. En waarom er niet
elke 3 overs water beschikbaar is. De Missing Bail is onverbiddelijk, ’s avonds een vent etc. Iedereen wil wel elke over drinken. En als we daaraan moeten beginnen.
Randy krijgt een exacte kopie van de bal-van-de-eeuw van Warne voor zijn kiezen en moet het veld verlaten. Tim gaat rustig door met viertjes her en der. Coen van E is enthousiast maar houdt zijn rugzakje runs gesloten en mag vrij snel weg. Tim gaat door. Florian komt en gaat. Jelger mept een snelle 50. Waarbij zwaar aangetekend moet worden dat hij op een bepaald moment zelf opperde het veld te verlaten… ten gunste van Peter Faassen die op miraculeuze wijze in een vrije val in de battingorder was terechtgekomen. Zo komt de fine-pot lekker snel vol.
Jelger weg en Vinnie in, Tim gaat door. Vinnie begint zicht druk te maken om p.r. Tim gaat door en door en , toen ging hij uit. Gevangen. Mooie bal, was er niet voor, of het shot was te zwak, of de batsman had te veel
gezopen de dag er voor. Peter Faassen mocht in, ware het niet dat dit de laatste bal van de innings was. Wij 300 voor 6, in 35 en Tim 161 op zijn eerste innings op zijn eerste tour! Gefeliciteerd, ook al not done, omdat hij ca 1750 jaar cricketervaring op deze manier te kakken heeft gezet.
Lunch voortreffelijk en we maken ons op voor een echt spannende 2e innings.
We blijken beduidend minder bowlers dan batsmen meegenomen te hebben.
Creutz en Jelger starten prima, Coen en Adrien volgen. Wickets vallen vrij regelmatig en Swanage heeft al snel een gemiddelde van 12 per over aan de staart hangen. Er wordt redelijk gefield, echter Pieter de Groot heeft de slips allesbehalve onder controle blijkt. Peter Faassen beleeft met een echt geweldige vang zijn hoogtepunt van de tour, en het zal blijken dat dit het hoogtepunt was. Randy is erg ongelukkig met het harde bumpy veld maar weet zich ontzettend goed aan de lastige omstandigheden aan te passen. Ondanks een rekenkundige bedreiging van onze score komt Swanage niet verder dan 106. 1e pot binnen! Beetje flut tegenstander, als het pintje maar smaakt.
Dat was teveel gezegd! Het was op. Wij hebben het enige clubhuis in Engeland weten te vinden waar de pils op is!! Gedesillusioneerd gaan we naar het hotel. De hotelbar smaakt goed maar we moeten Indiaas eten ter ere van Luuk die onderweg is, en daarmee verband houdend het spijtige overlijden van Henk Stas. Hij zou het met ons eens zijn geweest denken we. Alhoewel hij het ook met best wat dingen oneens kon zijn. Op Henk! En
Luuk, die we nog proberen in de TGV naar Nice te dirigeren, zonder succes. Hij komt er echt aan.
Al tijdens de wandeling in Bournemouth naar een geschikt restaurant valt ons het eea op. Er lopen namelijk ongeveer 400 vrijgezellen, of gewoon verkleed-, partijen over straat. De ene nog exotischer dan de ander en de een nog met hogere benen en hakken dan de ander. Na het heerlijke Indiase diner als we buiten lopen blijkt een groot deel van deze dames niet te schommelen over straat vanwege de hoge hakken maar gewoon omdat Engelsen in het algemeen waanzinnig veel drinken. We zien mensen ingetapet in steekwagens, als stewardess, half naakt en ga zo maar door. En driekwart is zo lam als een deur. Stelletjes die in de goot hun relatie proberen te redden, of juist niet. Veel gestuntel en de eerste arrestaties worden verricht. Een soort doorlopende voorstelling. Navraag bij de politie geeft ons te kennen dat dit weliswaar op een zaterdag het meest heftig is, maar dat dit wel een dagelijks praktijk is hier.
Goed om te weten, hier kunnen we wat mee.
Morgen naar de RoseBowl.
Twitter: @VOCMISSINGBAIL
