Een verbaal goede pot
VOC / Black Devils 1-1 (1-1), 29 november 2008, verslaggever Lodewijk.
Een heerlijke dag om de wei in te gaan. Zon, geen wind,een lekker temperatuurtje (niet voor de toeschouwers), en brede selectie, beide coaches aanwezig en 2 (schoon) vaders. De sterkste opstelling werd door Akkie in het veld gezet om het echec van vorige week te voorkomen. Onze tegenstanders bleken (alhoewel er ook wat zon gekleurde mannen rondliepen) wat aankopen gedaan te hebben vooral op het middenveld en in de voorhoede. Daardoor niet afgeleid begon VOC strijdlustig. Gast Sander G. en Ton hadden veel bezoek over onze linker flank. Na een afgeslagen aanval van VOC werd (schwalbe) Marc van Black D. aangespeeld die genadeloos en mooi laag in schoot. Een niet verwachte achterstand. Een goede aanval van Black D leidde tot een scrimmage waarbij Ron zijn doel nog net(???) schoon wist te houden. Alhoewel de Devils dit betwisten. De strijd ontspon zich verder waarbij onze Flip en Paul van de Devils zich verbaal roerden, maar daarna toch weer vriendjes werden. De wedstrijd voltrok zich gelijkwaardig, maar nadat de keeper van Black D. een corner niet goed verwerkte was Sander er als de kippen bij om de bal in te tikken. Dit werd ook de ruststand.

In de tweede helft mocht GJ zijn kunsten weer als rechts achter etaleren. Wederom, deed onze oud-Eindhovenaar dit goed bleven zijn passes komen. VOC liet zich van zijn beste kant zien en rechtte de rug om de eervolle 1-1 op het bord te houden. Dat de 22 helden in de benen wat vermoeid werden ging niet op voor de mondspieren. Iedere beslissing van onze goed leidende Peter werd van commentaar voorzien. Heeren, laten we wat meer respect tonen voor onze scheids.

De eindstand van 1-1 werd na afloop gevierd onder het genot van de culinaire creaties van onze keukenprins Edwin S. Dat er na afloop van de ontvangst nog €45,- in de pot zat was natuurlijk wel weer jammer.


Akkies verjaardag inspireert veerkrachtig VOC
VOC / Concordia 2-1 (1-0), 15 oktober 2008, verslaggever Iman.
Na de kansloze nederlaag en pandoering die wij vorige week opliepen in het door ons zo geliefde Amsterdam proefden wij vandaag het zoet van een even onverwachte als verdiende overwinning.

Alle voortekenen wezen de afgelopen week op een stevige winterdepressie voor de veteranen van VOC. Al vroeg in de week regende het afzeggingen. Een ieder vreesde een ouderwetse serie van kansloze nederlagen. Zelfs de altijd positieve, optimistische teamplayer en informele aanvoerder Jan van den Berg zag er geen gat meer in. Als hij de afgelopen week een geschikte knotwilg was tegengekomen dan had hij zijn voetbalschoenen er definitief aan opgehangen. Gelukkig hebben zijn behulpzame collega’s deze week, daartoe wanhopig aangemoedigd door smeekbedes van meerdere veteranen, een greep gedaan in de anders zo nauwkeurig afgesloten apotheek van Humanitas De Leeuwenhoek. Een paar in thee opgeloste Prozacsjes verder, fietste Jan vandaag weer pijlsnel, op zijn trouwe ijzeren ros met voetbaltas op de rug, de poorten van VOCanello door.

Een tweede meevaller was de verrassende selectie van Bas van der Vorm en Serge Zwanen (Sergio voor intimi) die respectievelijk op hun tweede en eerste cap konden rekenen. Voeg daarbij de wonderbaarlijke genezing van alleskunner Diederik. Ondanks de vervelende snijer die hem op het hockeyveld ten deel viel, trad hij traditiegetrouw goedgemutst en blakend van gezondheid om 14.45 de kleedkamer binnen. Waar een warm bad allemaal niet goed voor kan zijn. Met dit bonte gezelschap konden we wellicht de afwezigheid van weledelgestrenge Rene Sekeris en binnenkort weledelgeleerde Bas Gerittsen toch nog dragen en het aankomende verlies tot minimale proporties beperken.

Sekeris hield vanuit zijn zolderraam met een telescoop onze tegenstander van volgende week in de gaten. Waarschijnlijk heeft hij er niet veel van opgestoken want SPARTA speelde niet. Volkomen in de ban van de aanstaande derby op 22 november namen onze Rood Witte vrienden een gedwongen vrije dag op. Naar het schijnt staat op Nieuw Terbregge alles al wekenlang in het teken van de aanstaande derby. Kersvers Spartaan Vloemans kon, spionerend langs de lijn, zijn nu al gierende zenuwen niet meer in bedwang houden. Misschien moet hij van de week maar een paar kopjes thee met Prozac in De Leeuwenhoek gaan nuttigen.

Aan volgende week werd in de VOC kleedkamer nog lang niet gedacht. Het deze week 61 jaar geworden veteranenopperhoofd had zich ongetwijfeld blauw geërgerd aan het relaas wat Daan over het debacle bij AFC bij hem had moeten opbiechten. In afwachting van een donderspeech bogen wij allen met een bleek bekkie ons hoofd. Maar Akkie koos totaal onverwacht voor de Ernst Happeltactiek: op rustige en opgewekte toon rolde een basisopstelling uit zijn mond. Geen tactische bespiegelingen, opdrachten of wat dies meer zij. Een aansluitend Tsjakka was op slag overbodig! Zorgeloos maar gefocust stapten wij vastberaden het veld op.

Concordia had zijn sterkste manschappen meegenomen om hun hoge positie op de ranglijst te kunnen handhaven. Het was dan geen verrassing dat zij direct na het fluitsignaal, van de zoals altijd onzichtbare, en daarom vlekkeloos fluitende Peter Maasdam, het initiatief namen. Snel combinerend hadden ze vaak een mannetje over op het middenveld. Tot echt gevaarlijke acties kwamen de Delftenaren niet. Achterin dachten de Concordianen een rustige middag tegemoet te gaan. Dat was echter buiten de diepgang van Sergio, een splijtende pass van GJ en de sleurende Diederik gerekend. Na de dieptepass op de stropdas van Sergio, leuk dat GJ eindelijk eens een keer voor een dieptebal koos, en een slimme teruglegger op de aanstormende Diederik, gooide laatstgenoemde er een Kiprichachtige sleepbeweging uit. Met een bekeken tikje breed stond Arno alleen voor de keeper. Gelukkig had die dit keer zijn traditionele kotspizza al in de warming up gebakken. Het net bolde en de 1-0 stond op het bord.

Langzaam kantelde het wedstrijdbeeld. Bruno en Emiel kregen meer greep op het middenveld en de verdediging rammelde aanzienlijk minder dan vorige week. Koel en rechtvaardig vlaggen van Bas van der Storm (hij is echt op alle posities inzetbaar) voorkwamen dat een buitenspelgoal van Concordia werd gehonoreerd. Kortom in de rust konden wij genieten van de luxe van een voorsprong.

De tweede helft begon zoals verwacht. In een mum van tijd kregen we een gelijkmaker te verwerken. Een contingent jonge, frisse Delftenaren en een keeperswissel zorgde blijvend voor onrust bij VOC achterin. Maar ook nu werd de betrouwbare sluitpost Ron nauwelijks getest. Zo had hij de tijd om zich in gedachten voor te bereiden op een serie netwerkbijeenkomsten met allerlei grote namen op het altijd zo gezellige HCR.

Omdat een echte stormloop van Concordia uitbleef, werden de Rotterdamse ruggen gerecht. Opvallende hoofdrollen waren hierbij weggelegd voor een zwoegende Stef als puinruimer op het middenveld, een foutloze Emiel als mandekker in het centrum van de verdediging en niet te vergeten GJ als rechtsback. Tegen zoveel weerstand was Concordia niet opgewassen. Het was wachten op de derde en hoogwaarschijnlijk beslissende goal. En die kwam er ook. Na waarschuwingsschoten van GJ, leuk dat hij eindelijk weer eens op doel schoot, en Sergio, waarschijnlijk net zo fit als kantoorgenoot Fred, stond Bas aan het eind van een vlekkeloze combinatie. Zonder dralen plaatste hij de bal beheerst in het doel: 2-1.

Het vervolg was een herhaling van zetten. Mooie combinaties van Concordia met op het laatste moment altijd een VOC-voetje, -hoofd of ander lichaamsdeel ertussen en wat spaarzame vlijmscherpe counters zonder eindresultaat. Vandaar dat de 2-1 eindstand uiteindelijk een logische was.

Natuurlijk verliep ook de derde helft succesvol. Gastheren Stef en Arno waren uitblinkers. Net als de Concordianen die ons bartempo langer volhouden dan welke andere tegenstander dan ook. Eervolle vermelding: de support van de geblesseerde Flip en Edwin S..


de trend moest worden doorbroken tegen Kampong
VOC / Kampong 0-5 (0-2), 27 september 2008, verslaggever Emiel.
Het was al weer de derde wedstrijd van dit seizoen. De twee voorgaande potten tegen de Koninklijke uit Haarlem en de Griekse goden uit Utrecht leiden al tot 10 tegendoelpunten, gelijkelijk verdeeld over de twee matches. Deze trend moest maar eens worden doorbroken tegen Kampong. Thuis in het zonnetje, met Bas van der Vorm als invaller die notabene heel wat jaartjes hoofdklasse heeft gevoetbald, moest dat toch gaan lukken. En zowaar we stonden in de eerste helft toch zeker 25 minuten erg lekker te voetballen, bij vlagen zelfs briljant. Helaas bestaat een helft uit 20 minuten meer en bleken die genoeg voor Kampong om onder meer via hun lange en technisch goede spits twee keer te scoren.

De koppies gingen in de rust echter niet hangen, de thee smaakte goed en de messen werden geslepen om die achterstand om te buigen in winst of in ieder geval een gelijkspel. Het zat er echt in. En ja hoor, de tweede helft ging weer bruisend van start. De combinaties op het middenveld liepen goed, de spitsen werden bediend en er werden goede kansen gecreëerd. Ook deze opleving duurde helaas net wat korter dan de vereiste 45 minuten. Invaller Bas moest geblesseerd afhaken en loopwonder Jan stond al langs de zijlijn toe te kijken. De linies sloten niet meer aan en het middenveld kon de afstand van voor naar achter niet meer bijbenen. Typisch geval van gebrek aan conditie. Twintig minuten waren dan ook genoeg voor Kampong om de klus te klaren en er nog drie goals bij te maken. Enerzijds een verdiende overwinning van Kampong (met 5-0 ben je duidelijk de sterkste), anderzijds een zure nederlaag. Er zat echt meer in.

Positief in mentaal psychologisch opzicht was dan ook de mineurstemming na afloop in de kleedkamer. We verliezen wel vaker, maar deze nederlaag was ondanks de duidelijke cijfers, niet nodig geweest. Er werd oprecht gebaald. Toch mooi die vechtersmentaliteit van de VOC vets. Ook de derde helft begon daardoor enigszins aarzelend. Dat verbeterde overigens snel na een paar biertjes en het aanzwengelen van de frituur door kok Iman en ober Flip. Volgende week Victoria uit. Nieuwe kansen, nieuwe prijzen?!


beginnersfoutjes bij de start van het seizoen
VOC / KHFC 2-5 (2-1), 20 september 2008, verslaggever Pieter R.
Op een zonovergoten zaterdagmiddag moesten we aantreden tegen de regerend kampioen van de laatste jaren, de altijd zo “vriendelijke” voetballers van K.H.F.C.. Ook deze zaterdag blijkt maar weer dat wij achterblijven op de transfermarkt. Hercules onze tegenstander van vorige week had een goede middenvelder aangetrokken en K.H.F.C. heeft zich gedurende de zomerstop versterkt met voormalig V.O.C. clubtopscoorder Maurits Falkenreck.

Desalniettemin waren de veteranen in grote getale naar VOCANELLO afgereisd. Diverse redenen waren aantoonbaar voor de enorme opkomst, zoals de jaarlijkse teamfoto, het lekkere weer, de eerste thuiswedstrijd, het bier na afloop etc..

Na de enorme deceptie van de wedstrijd tegen Hercules (een geflatteerde 5-2, die makkelijk 25-2 had kunnen zijn), had onze coach Akkie het roer drastisch omgegooid. Akkie had in alle wijsheid besloten om Pieter R. laatste man te zetten om te voorkomen dat de tegenstander 20x alleen voor de goal kon komen. Pieter R. is de jongste der veteranen van VOC en maakte na 10 minuten derhalve een beginnersfout door een bal over 10 meter verkeerd in te spelen. Dit balverlies werd vakkundig afgestraft door de aanval van K.H.F.C..

Ondanks deze treffer liet VOC zich niet van de kaart brengen en speelde geduldig en geconcentreerd door. Weinig lange ballen van achteruit, maar eerder gedecideerd en rustig voetbal. Dit resulteerde in een 2-1 voorsprong met rust (mooie treffers van Edwin vd E. en GJ). Tot rust waren we zelfs evenwaardig aan K.H.F.C. iets wat de Haarlemmers totaal niet hadden verwacht.

De rust werd een lange discussie over het wel of niet wisselen van bepaalde/bepalende (is maar een klein nuance verschil) spelers. Met name onze nieuwe hoofdsponsor vond het behalen van een punt belangrijker dan zijn eigen speelminuten. Uiteindelijk trokken we de wei weer in met de altijd verfrissende (MoreLemon) voetbalstijl van Edwin S. en een nieuwe scheidsrechter de zwarte parel van VOC Roberto W.

Het werd een wedstrijd waar persoonlijke fouten genadeloos werden afgestraft. De 2-2 kwam letterlijk uit de zon vallen, Anton zag de bal te laat. Alhoewel zat hij in eerste instantie goed maar de spits was alert en strafte af dat Anton de bal losliet. De 2-3 was een klein vergrijp in de 16-meter van Ton “IPPON”. Ton “IPPON” had zijn dag niet, hij was namelijk ook al 10 minuten te laat. Dit gooide Akkies initiële opstelling in het water. De 2-4 valt vanuit een niet goed functionerende buitenspelval (beetje roestig geworden door de jaren). Het is mij nog steeds onduidelijk wie niet stapte, wie niet vlagde of wat er fout ging. De meeste stemmen gingen echter naar Ton “IPPON”. De eindstand werd bepaald op 2-5 nadat onze voormalig clubtopscoorder handig 4 man!!!!! passeerde en met een leep pasje onze laatste man in de parkeerstand bracht. We hebben aangetoond dat we wel degelijk goed kunnen voetballen, maar nu moeten we het toch eens een keer langer dan 50 minuten volhouden.

De hapjes en drankjes na de wedstrijd smaakte er niet minder door en de jonge honden van het team hebben meteen de standaard gezet voor de volgende gastheren. Er deden geruchten de ronde in de K.H.F.C. gelederen dat ze Herman den Blijker in de keuken hadden gesignaleerd.


voetbalgebal in Deventer
oude garde, 30 augustus 2008, verslaggever Daan.
Na terugkomst van een verkwikkende vakantie stond direct al het eerste veteranenvoetbaltoernooi op de agenda. We werden in Deventer verwacht voor de nabij-50-ste editie van het toernooi om de "Eeuwig Durende Wisselbekert" - het zgn Oude Garde Toernooi, waarvan VOC circa 60 jaar geleden één van de grondleggers was. De vorige editie in 2004 hadden wij miraculeus gewonnen - vooruteerst na misschien wel 20 jaar - dus we konden met die prestatie in de achterzak ontspannen afreizen naar het verre oosten en misschien daarom had bijna driekwart van de spelerts toegezegd de VOC-eer te willen gaan verdedigen - wel 14 man in totaal. Niet dus, die 14 bleken er op zaterdagochtend in het zonnige Deventer maar 12 te zijn en daarvan bleek een nietnaderbijnaamtenoemenlaatsteman ook nog een "beetje te hebben gemorst" na zijn foutieve innameinschatting van de vorige avond.

Akkie was die dag VadervandeBruid dus ik mocht als oudste de vlag hijsen.

Om 11.00 ging het overgebleven 11-tal de wei in met youngster Emil als laatsteman, een door hulpkoots Jan sluwig bedacht plan dat wonderwel werkte. Een deel van de manschappen had gedurende de zomer wat uurtjes op Vocconella doorgebracht en dat bracht verraderlijkerwijs wat aardige staaltjes voetbalgebal teweeg.

Ondanks dit voor de meesten verrassende gebeuren verloren wij toch met 1-0 van een wat jonger en nog speelser UD, jammermaarhelaas.

Daarna mochten we pas om 13.45 weer aandebak tegen Wilhelmina/Den Bosch. Tussendoor werd geluncht en werd het zgn Seedorf-Syndroom-spel gespeeld, waarin 5 spelerts van elke club op een in vakken verdeeld doel moesten schieten. De keepert stond niet indeweg, die mocht alleen de [in]geschoten ballen naar de stip retourneren, maar toch werd er nogal wat gemist en daarom stond Arno lange tijd bovenaan ons lijstje met zijn snoeiharde strependoorhetmidden plus 1 in de hoek, GJ deed het als laatste net iets beter, toen wel. De teamuitslag is na afloop geheim gehouden, gelukkig maar, alleen de winnaar, Robur naarikmeen, werd bekend gemaakt.
Na de gebruikelijke 1-0 achter maakte Bruno stiftend gelijk, edoch daarmee was ons kruit verschoten, onze doelpuntenmaker verrekte eea na een vanPersietje, Arno had teveel vanzichzelf gevraagd bij de strafpenalties en Pieter E.'s enkel hield het ook voor gezien, eindstand 4-1 voor de braboos.

Troostfinale dus, met 8 man. Na een goed gesprek met de op dit toernooi debuterende Alkmaarderds van Alcmaria Victrix hebben we 2 man geleend, 10 jegens 10 gespeeld met penalties voor alleman als toegift en ook die strijd verloren, naar ik meen werden 5 van de 11 penalties feilloos benut tegen 7 raakgeschotenrollertjes van de vijand [Onze 4 kanonnen zaten natuurlijk aan de kant, zalkmaardenken] - het verlies werd manmoedig gedragen.

In de hitte na afloop smaakte het bier voor de meesten weer best, hield Jan een onbegrepen rede bij het aannemen van de beker voor de 6e plaats, kwam het eten te laat en de zangjuffrouw helemaal niet en raliseerde ik me halverwege "Zwolle" dat de barrekening onbetaald was achtergebleven - maar dit kon telefonisch worden rechtgetrokken en zo waren we weer een ervaring rijker, UD-uit tisaltijdwat.

Organiek zijn wij aan de beurt om het volgende-en-wel-echt-wel-50ste toernooi te organiseren. Hierover en over de dag-en-wedstrijdindeling voor in de toekomst van dit toenooi volgen nog diepgaande gesprekken, verslag volgt verslag volgt etc. etc.

Daan.

VERSLAG VOLGT
VOC / CONCORDIA 4-3 (0-0), 22 maart 2008, verslaggever Niels.

Het leek wel winter - terwijl het eind maart 2008 is (was - dit verslag is door omstandigheden ietwat te laat ingestuurd). De wind was guur en onvriendelijk en blies (net als de uitstekend fluitende scheidsrechter Lou) een strakke wedstrijd. De temperatuur kwam amper boven het vriespunt uit, de plasjes water op de plastic bank van de dug-out leken ijspegeltjes te bevatten. Geen goede plek om te zitten. De regen van de afgelopen dagen zorgde voor uitval van alle wedstrijden op gewoon gras, leidde tot een uitgestorven V.O.C. complex en veroordeelde de veteranen tot het spelen van hun wedstrijd op kunstgras. Vooraf waarlijk geen prettige omstandigheden, achteraf wellicht een verklede zegen. Want het moet gezegd, kunstgras is ons qua resultaat niet slecht gezind.

Coach Akkie besloot dit keer geen complexe lijnen uit te zetten op het witte bord, maar deelde slechts rustig de opstelling mede. Na een minuut stilte ter nagedachtenis aan Piet Koene van Concordia begon de wedstrijd zelve. Concordia speelde in de eerste helft met de wind in de rug en kwam tot beter veldspel en een paar afstandschoten. Flip, onze gelegenheids-keeper, keek de ballen echter over en naast het doel. V.O.C. had moeite de juiste man te vinden (geen echt wonder, want die stonden, zoals meestal met stuurlui, klagend en luid gebarend naast het veld). Toch kwam V.O.C. tot een aantal uitgespeelde kansen. Tot ieders verbazing bleek dat Ed zijn vizier in de kleedkamer vergeten was. Immers, nadat hem dat door een attente medespeler was medegedeeld in de rust nam hij het ding in de tweede helft wel mee het veld op en scoorde hij een onvervalste “Ed-trick” . Affijn het scoreverloop was (geloof ik, bier na een wedstrijd doet je zoveel vergeten, zelfs hoeveel je hebt gedronken) 1-0 (een mooie streep van Jan) en 2-0 voor V.O.C. Vervolgens raakte V.O.C. geen bal meer (goed). Passes naar een medespeler over een afstand van minder dan een meter kwamen niet aan. We bespreken de passes over meer dan een meter niet. Concordia deed dat een stuk beter, dus werd het snel 2-3. Het mooie was dat in deze laatste wedstrijd van het zware seizoen de veteranen blijkbaar hadden besloten om de jandoek niet in de ring te gooien. De koppies gingen maar eventjes naar beneden. Wellicht speelde ook mee dat de Concordianen de kluts deze dag wat kwijt waren - niet verwonderlijk. In ieder geval was het toen Lou affloot 4-3. Voor V.O.C.. Dus.
••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••

HET VERDIENDE PUNT NIET GEPAKT
VOC / QUICK 0-1 (0-0), 15 maart 2008, verslaggever Fred.

Een zucht van verlichting in de kleedkamer: Niels komt met een ouderwetse en voor de afwisseling eens voor iedereen begrijpelijke opstelling. En: zowaar geloof in eigen kunnen binnen de VOC gelederen. Het is Quick ernst de punten mee te nemen naar Den Haag. Maar dat valt tegen. Ondanks het vroege uitvallen van Rene wordt er goed verdedigd en zoekt VOC waar mogelijk de aanval. Pieter staat -dat mag ook wel eens gezegd als het dan een keer zo is- steeds op de goede plaats en Iman en Flip geven heel weinig ruimte weg. Anton bewijst dat hij er ook niet voor niets staat. Over en weer kansen waarbij Quick het betere van het spel heeft. Na een goede aanval over links toch de tegentreffer. Met 0-1 ietwat ontevreden de kleedkamer in.

Na rust een compleet ander spelbeeld. Voetbal uitsluitend richting het doel van Quick. Maar echte kansen dwingt VOC niet af. De tegenstander graaft zich in en de sfeer wordt wat grimmiger. Bruno wordt door Quick beticht van enkele doodschoppen maar theater ligt Quick in deze moeilijke fase van de wedstrijd wel. VOC mist, zonder Bas en GJ voor wie de jaren toch ook beginnen te tellen, de creativiteit en gedrevenheid om Quick tot puntendeling te dwingen. Het eindsignaal wordt door VOC deze keer niet als verlossing ervaren. Er had meer ingezeten maar we hebben we verzuimd het eruit te halen.

Na de wedstrijd wordt de vrolijke draad als vanouds gelukkig weer snel opgepakt. GJ bewijst zijn keukentalent en laat zich van zijn gevoelige kant zien. Al met al toch een genoeglijke zatermiddag.

••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••

VICTORIA VOLLEDIG VERRAST DOOR DE REVOLUTIONAIRE 'AKKIE'
VOC / VICTORIA 1-5 (1-2), 08 maart 2008, verslaggever Arno.

Een wedstrijd tegen een van de leukste teams uit de competitie, die ex VOC-er Aad Fontein helaas wegens ziekte thuis hadden moeten laten.

Coach Akkie had in de kleedkamer, na de hele week video’s van de vorige wedstrijden van Victoria bekeken te hebben, een volledige andere taktiek voor ons in gedachten. Het bleek een speelstijl te zijn die nergens ter wereld ooit is uitgevoerd en vandaar dat het ook geen naam heeft. Misschien dat we hem kunnen documenteren in het grote voetbalboek als de Akkie, vlak achter de Aka van Ronaldhino. In ieder geval kwam het erop neer dat Jan en GJ de opdracht was gegeven om de volledige zijkant (wel ieder een) te gaan belopen en de rest zou er een beetje omheen hangen. Toen iedereen, na de tekening op het bord, het min of meer had begrepen werd het tijd voor de uitvoering.

Gezien het feit dat deze tactiek zo revolutionair was, bleek ook Victoria volledig verrast en hadden er de eerste 15 minuten dan ook geen antwoord op, wat resulteerde in een veldoverwicht voor VOC en dit overwicht werd zelfs in een doelpunt omgezet; de opstoomactie van GJ, die zich voor de gelegenheid nieuwe schoenen met afschroefbare noppen had laten aanmeten, zodat dezelfde schoenen ’s avonds nog op de bowlingbaan gebruikt konden gaan worden, resulteerde in een perfecte voorzet van rechts die door Bruno dmv een volley weergalloos in het goal werd geschoten.

Door deze goal en het (inmiddels wel al een stuk minder) veldoverwicht kreeg VOC zelfs even de illusie dat zij deze wedstrijd met goed gevolg zouden gaan afmaken. Helaas kwam al snel de tegengoal en meteen daarop de voorsprong van Victoria. Het geloof in een goed resultaat werd even snel als definitief de bodem in geslagen door deze twee treffers van de gasten. Met deze stand werd het een tumultueus rusten in de kleedkamer.

De 2e helft had Victoria het overwicht en werd het een 1-richting wedstrijd waarbij VOC amper nog aan aanvallen toe kwam. De enige kans voor VOC ontstond toen pedis Stef 4 man uitspeelde (terwijl hij de juiste richting op liep) en probeerde de keeper van Victoria via een lob te verschalken, helaas belande hij (de bal, niet stef) op het dak van het doel.

Inmiddels had Victoria er al 1-4 van gemaakt, en besloot daarop vlak voor tijd nog de joker (63 Jaar oud) in te zetten die prompt de laatste goal van de wedstrijd onhoudbaar in het kruis schoot; hiermee werd de eind uitslag op 1-5 gezet. Een opnieuw teleurstellend resultaat voor VOC. Duidelijk was te zien dat VOC conditioneel te kort komt in de competitie. Verslaggever begreep van Victoria dat zij verplicht (met 25 man!) iedere week trouw trainen. Dit is dan ook te zien in de stand op de ranglijst dit seizoen.

Mbt de derde helft was opmerkelijk dat er in het de continue onderlinge strijd als beste gastheer door Bas G, Emiel en Anton zelfs de hulp is ingeroepen van een heus cateringbedrijf zodat toen de wedstrijd afgelopen was de schalen met luxe happen reeds op diverse tafels stonden waar dankbaar door beide teams van gebruik is gemaakt.

••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••


ZO HOORT VETERANEN VOETBAL GESPEELD TE WORDEN
VOC / Sparta 1-1 (1-1), 09 februari 2008, verslaggever Ron.

Op een stralende zaterdagmiddag de Rotterdamse stadsderby VOC - SP-AR-TA. Voor uw verslaggever een altijd bijzondere ontmoeting vanwege zijn sympathie voor " De club van Rotterdam" Gelukkig waren we uiteindelijk nog met 13 man daar een aantal vaste waarden verstek had laten gaan voor deze toch beladen wedstrijd.

Over het spel kunnen we kort zijn, de eerste helft streden we met man en macht voor elke meter zoals dat hoort en Sparta kon geen vuist maken zodat het spel zich voornamelijk op het middenveld afspeelde, met boeiende duels aan weerszijde. Een momentje van onachtzaamheid in de defensie stelde een spartaan echter in de gelegenheid vrij in te schieten, het gezichtsveld van de VOC keeper werd belemmerd en de bal verdween in de hoek 0-1. Echt onder de indruk waren we niet daar Sparta ondanks de luidkeelse aanwijzingen (dat heet coachen natuurlijk) van Glenn Snoep niet bij machte was om door te zetten en 10 minuten later was het dan toch Arno die na goed doorzetten van Pieter R de bal simpel langs keeper Doesburg (zoon van) schoof.

Rust; Wat een mooi weer, zou er in de tweede helft dan een spektakelstuk volgen? Sparta drong wat meer aan kregen ook wat kansjes maar echt gevaarlijk werd het nooit waardoor uiteindelijk een terechte 1-1 op het bord bleef staan. Wij toch blij met een puntje en Sparta eigenlijk ook. In de buitengewoon gezellige derde helft die wij wederom glansrijk wonnen (maar dat is geen nieuws meer) kwamen de namen van spelers naar voren die toch een pluim verdienen in willekeurige volgorde;
Arno, langer dan normaal gespeeld, doelpunt gemaakt en toch weer gekotst begreep ik. Pieter R, was goeeeed moest eigenlijk eerder weg maar bleef tot het eind, hulde!. Pieter van E, prima pot jammer dat je in de weg stond bij het doelpunt (grapje). Lodewijk, betrouwbaar uiterst koel en efficiënt. Flipper, zonder jouw zijn we nergens. Ton, altijd aanspeelbaar voor de keeper toonbeeld van onverzettelijkheid. Iman, tsja, rots in de branding legde de spits van Sparta aan banden. Rene, goed doortastend, jammer van het te vroeg ophouden conditiegebrek of echt een blessure?. Stef, in de tweede helft zich uit de naad gelopen en door de zon nog iets bruiner geworden. Scato, vervulde zijn plicht als vanouds door voor iedere tegenstander te gaan liggen. Ron, als keeper schrijft dit stukje. Edwin S, als je zo doorgaat sta je binnen een paar jaar in het 1ste. GJ, sterk aan de bal ook vaak bereikbaar, goede wedstrijd maar je was vrijdagavond beter, toen waren de tegenstanders zelfs bang van je.

Kortom, leuke sportieve wedstrijd, gezellig na afloop, zo moet het veteranenvoetbal zijn! ook met dank aan SP-AR-TA.

••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••


MANAGEMENT VETERANEN WEET OOK IN DEN HAAG TE SCOREN
HBS / VOC 4-1 (0-1), 02 februari 2008, verslaggever Stef.

Na een vrijdagavondfeestje met veel drank, zaterdag de uitwedstrijd tegen HBS. In mijn beleving al veel te laat (14.50 uur) betreed ik het clubhuis van HBS waar tot mijn verbazing niemand zich nog had omgekleed. Wedstrijd bleek om 15.30 uur te beginnen.

Als basisspeler werd mij zowaar een ouverture gegund en het spelen van een hele wedstrijd in het vooruitzicht gesteld. Dat was op zich al verassend, maar de echte verassing was toch wel dat Fred (ik zit elke zaterdag in mijn 2e huis in Burgh-Haamstede) zowaar weer eens meedeed.

Met een plausibele 4-4-2 opstelling stond ik samen met chocolade Ed in de spits. Vanaf het begin konden wij de mannen van HBS goed partij bieden, met als gevolg dat er toch enige frustratie in hun 11-tal begon te sluipen. Dit resulteerde in een aantal keren na-trappen met Junior Bassie als voornaamste slachtoffer. Zoals het een echte VOC’er betaamt lieten wij ons niet verleiden tot dat soort acties en sterker nog, niet veel later viel uit een van onze aanvallen een verdiend doelpunt. Nog een beetje genietend van het zonnetje (of waren het de regendruppels) kreeg ondergetekende de bal per ongeluk aangespeeld. Zonder na te denken en nu wel lopend in de goede richting kwam er per ongeluk een voorzet vanaf links die door Fred binnen werd getikt (voor het laatst gescoord in de D3).

Met een voldaan gevoel gingen wij aan de thee. Na 10 minuten in de tweede helft scoorde HBS onverdiend de 1-1. Nog steeds vol geloof in eigen kunnen werd er moedig voor elke meter gestreden. Toen sloeg het noodlot toe. Les 1 in de voetbalwereld : als (assistent) trainer dien je jezelf niet meer op te stellen tenzij er te weinig spelers zijn. Niet alle trainers zijn daarvan doordrongen en zo kon het gebeuren dat iemand van het hoger management zichzelf weer eens opstelde wat resulteerde in een wonderschoon (eigen)doelpunt. Met een prachtige lob (buitenkant links) verschalkte hij ons Anton en zo stonden wij ineens met 2-1 achter. Dit was het breekpunt.

Uiteindelijk liep HBS vlot weg naar 3-1( curieus doelpunt met de schouder i.p.v het hoofd) en 4-1. Rest alleen nog te vermelden dat Jan en Flip heel solide waren, de vakantie naar China en te veel copuleren( voor en achter) chocolade Ed geen goed had gedaan( zat niet in de wedstrijd). GJ niet meer weet wat “scoren”is (was vrijdagavond al te merken), en Niels na de wedstrijd opvallend vaak door de tegenstander werd gefeliciteerd en gecomplementeerd. Vreemd…………

••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••


VOC WEET DE ONGESLAGEN STATUS VAN 2008 NIET TE CONTINUEREN
VOC / KHFC 0-4 (0-2), 26 Januari 2008, verslaggever Lodewijk.

Aan alle goede dingen komt een eind. Zo ook op deze sprookjesachtige winterdag met fikse bries over onze groene zoden. De mannen vol goede moed, het vizier op scherp(?) en het doel dichtgespijkerd met onze Flip. Daar dachten onze tegenstanders anders over. Vol goede moed trokken zij ten strijde met enkele kansen in de opening. Een mooie volley uit een voorzet was de VOC verdediging te machtig. Met prachtige uittrappen van de VOC kiep en achteloze controles van onze BB trok VOC de middellijn over op zoek naar de gelijkmaker. Aldaar in het strafschopgebied van KHFC aangekomen, stond het vizier van Stef op scherp. Maar niet op scherp genoeg. Ook andere doelpogingen gingen verloren. Deze buitenkans liet KHFC zich niet ontgaan en met een droge plof aan den binnenkant van de paal wisten zij de score te verdubbelen en ging de welverdiende rust in.

De tweede helft vertoonde meer van het bovengenoemde. Met de toevoeging dat de helden wat meer vermoeid raakten en de ruimtes groter werden. De reguliere 0-4 eindstand was logisch en verdiend. Echter met dank aan de kiep Flip. Zo zie je maar dat zelfs de derde kiep een kans krijgt om zich te laten zien bij de veteranen.

••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••


SLECHTS TWEE MINUTEN MOCHTEN WE AAN DE OVERWINNING RUIKEN
HVV / VOC 1-1 (0-0), 19 Januari 2008, verslaggever Ton.

Vol vertrouwen werd de reis te vroeg ingezet naar het natte Haagse, waar onze vrienden in het nog nieuw ruikende verbouwde clubhuis klaarstonden om ons te verwelkomen met een Haags bakkie.

VOC begon sterk met een opstelling waarvan sommige nog de sneeuw van zich af moesten schudden, in verband met een door hen zelf ingelaste winterstop. Wat voor onze kleine man Stef een positieve uitwerking heeft gehad, want hij was zijn tegenstander met allerlei acties regelmatig te snel af. Bij G.J. echter had ik soms de indruk dat hij zijn skischoenen nog aan had. Al vroeg in de eerste helft, ging onze bouwvakker Pieter met alleen de bal in zijn buurt als een stervende zwaan naar de grasmat. Direct was duidelijk dat verder spelen onmogelijk was voor hem, zodat René al snel ingebracht moest worden op die zo belangrijke positie van laatste man, wat hij overigens (zoals we van hem gewend zijn) uitstekend vervulde.

Het zéér compact spelende VOC (iets anders was namelijk niet mogelijk op dit zeer smalle kunstgrasveld) kwam via een schitterende aanval ingeleid door onze Belg Pieter, via een splijtende pass vanaf het middenveld naar de op rechts vrijstaande Emiel, die geen moeite had om via een uitstekende voorzet ons Belgisch Kanon Bruno te bedienen, die direct en zonder na te denken knalhard inschoot. Dat was wel even genieten om op voorsprong te komen, maar wel jammer dat dit maar een minuut of twee duurde. Want HVV kon vanaf rechts (wie is trouwens die linksback?) een voorzet dwars door onze verdediging brengen, wat door een oplettende inkomende HVV speler simpel binnengetikt kon worden.

Na afloop konden wij boven in het clubhuis het gerstenat en voor een enkeling de wijn weer goed doen smaken. Waarbij wij met z'n allen tot de conclusie kwamen dat ondanks de magere 1-1 stand de veteranen toch wel de stijgende lijn te pakken hebben. Volgende week wacht ons HFC, belangrijke vraag is, wie dan laatste man is?

••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••


EINDELIJK LOON NAAR WERKEN
VOC / HERCULES 3-1 (0-1), 12 Januari 2008, verslaggever Pieter R.

Na een slechte generale op vrijdagavond in de Heeren Divisie moesten wij op een winderige maar toch ook zonnige zaterdagmiddag in januari aantreden tegen de voetballers van Hercules. Na een soepele ontvangst van onze gastheren Bruno en Edwin was het omkleden geblazen. In de kleedkamer kwam coach Akkie met een nieuw bedachte tactische opstelling. Akkie had ons favoriete 1-4-4-2 systeem omgevormd tot een let wel 1-4-2-2-2 systeem wat voor de leken zoiets betekent als een vierkantje op het middenveld?! Of was het nu toch een omgekeerd kommetje?! Na de tactische en technische bespreking van coach Akkie betraden we ons zo geliefde kunstgras. Nog voor het eerste fluitsignaal hadden de onzen al de eerste tegenslag te pakken, we moesten tegen zowel de zon als wind inspelen. Had Pieter vd E. dit tactisch bewust gekozen of is het gewoon een slechte tosser….. het geheim daarvan ligt nog steeds op de middenstip. Na een ronduit slechte start waren de eerste 5 minuten voor Hercules. Logischerwijs probeerde de spelers van Hercules zo snel mogelijk gebruik te maken van het winderige zonvoordeel. Toen na 5 minuten het zonnige windvoordeel een beetje was gaan liggen en de onzen aan de elementen van de natuur gewend waren nam VOC het spel over en domineerde daarna zeker 30 minuten de wedstrijd. De gevaarlijkste momenten waren dan ook voor VOC. Mede ook omdat de lange ballen van Hercules telken malen door de wind tot achterbal werden gepromoveerd. Dat het weer de twaalfde man was bleek maar uit het doelpunt van Hercules, dit kwam als een donderslag bij heldere hemel uit de lucht vallen. Geheel tegen de verhouding kwam Hercules door een zaterdagmiddagschot op 0-1, dit na balverlies van Bas G. te R. In de laatste minuten voor rust was VOC enigszins ontwricht maar kon verdere averij voorkomen.

Met nog 2 verse wissels had coach Akkie de zeer lastige taak om het tactisch weer op orde te krijgen. Mede dankzij 2 vrijwillige wissels van Edwin den Blijker en Flip werd zijn keuzeprobleem vereenvoudigd. Hieruit blijkt wel dat Flip net zo wisselvallig is als het weer, bij een verplichte wissel begint het in de kleedkamer te stormen en te donderen zo hard dat men het in Keulen kan horen (referentie; Concordia uit) en nu met zijn tegenstander in zijn zak laat hij de eer aan een ander. Was dit nu een schoolvoorbeeld van stoppen op je hoogtepunt? Desalniettemin leverden deze omzettingen de eerste 10 minuten nog geen resultaat op. De wedstrijd leek eerder op een 0-2 af te steven dan op een 1-1, niets was minder waar. De wedstrijd kantelde in het 2e gedeelte van de 2e helft toen een voorzet van onze boomlange Belgische baller (Pieter R. te R.) door de keeper van Hercules tot een doelpunt werd geprolongeerd. De onzen begonnen er weer in te geloven en schakelden een tandje bij. Mede doordat Hercules een tactische fout maakte en mede omdat ze het conditioneel moesten afleggen tegen de bikkels van VOC, werd de eindstand uiteindelijk bepaald op een terechte 3-1 overwinning (2x Edwin vd E.). Dit fenomeen is in de voetballerij beter bekend als winnen op karakter.

Nu het systeem aangepast is naar een 1-4-2-2-2 systeem, is er een dubbele as gecreëerd. Daar hoeven we dus nooit meer een discussie over te voeren. We zetten gewoon iedereen op de as en het resulteert in een overwinning, of zou het dan toch gelegen hebben aan het gemis van een 3-tal spelers die in een overvolle Après ski gelegenheid rond hun eigen as stonden te draaien. We wachten nog op foto’s van alle steward(s)/-essen die rond hun stramme kabouters stonden te paaldansen.

Rest mij nog carrière advies te geven aan Edwin den Blijker; stop met marketing e.d. fratsen. Begin een catering bedrijf, ik denk, dat ik namens alle veteranen spreek als ik zeg dat de kwaliteit van de hapjes onder jouw leiding naar een eenzame hoogte zijn gestegen. Bruno en Edwin hebben mede dankzij hun enorme toewijding ook de 3e helft tot een ware slachtpartij weten te brengen waarbij weer de bikkels van VOC de langste adem hadden of na al het bier in ieder geval de slechtste adem. Het bleef nog lang onrustig te VOC en omstreken……We misten echter wel de aanvalskreet van Arno: We gaan BEGINNUH!!!!!!

••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••


ONDANKS KLEIN WONDER WEER GEEN PUNTEN
QUICK / VOC 4-2 (2-2), 15 december 2007, verslaggever Bas

Op deze koude zaterdag moeten wij aantreden op het knollen (wetra) veld van Quick. Al snel komen wij er achter dat de oude lullen van Quick in het geheel niet zo oud zijn. Ons eigen team steekt echter de laatste tijd in redelijke vorm, al is het nog wachten op klinkende overwinningen. Goed gemutst wordt er afgetrapt in een door Akkie verzonnen 4-3-3 opstelling met daarin Bruno als midmid en rookie Bas als linksbuiten. De 2 besluiten zelf om van positie te wisselen, omdat Bruno voorin goed als aanspeelpunt kan worden gebruikt. Bas krijgt hiervoor terecht een reprimande in de rust, want hij deed veel te veel werk op rechts waardoor hij te weinig over links kon komen...

Hoe dan ook speelden we een zeer behoorlijke eerste helft met daarin voor beide partijen kansen. Quick opent de score na een foutje van good old Jan, het antwoord van Voc volgt echter snel. Topspits Bruno heeft weer eens een van zijn geniale invallen en schiet dan ook schitterend (en verdiend) de 1 -1 binnen. Helaas breekt Quick in een van hun spaarzame uitvallen door over onze rechterkant, onze sterk spelende rechtsback Flip kan de voorzet niet voorkomen, waarna de rechtsbuiten van Quick goed voor Niels komt en Anton kansloos laat. Een tegenvaller want op dit moment in de wedstrijd is VOC de betere ploeg. Gelukkig maakt VOC nog voor rust de gelijkmaker, Iman speelt goed in op de naar binnen getrokken Edwin, deze neemt op zijn buurt de bal goed aan en stuurt vervolgens zijn directe tegenstander met een fabuleuze beweging het Haagse bos in. De aanstormende Arno maakt het paasje vervolgens op karakteristieke wijze koelbloedig af. (Het gaat hier over Sweep en niet over van der El, de schrijver geeft toe dat dit een klein wonder genoemd mag worden…)

In de rust moet er flink gewisseld worden en zodoende komen sky diver Diederick, pentak silat Stef en oldie Scato in de ploeg. Glamour boy GJ heeft last van zijn lies en kijkt liever nog even toe. Gezien het spelbeeld heeft VOC deze middag namelijk een goede kans op 1 en misschien zelfs 3 punten.

Gelijk na de aftrap beginnen onze Haagse vrienden echter zeer fel aan het 2e bedrijf. Over het hele veld wordt er goed druk gezet en vooral op het middenveld worden de ruimtes zeer klein gehouden. De tactiek is dan natuurlijk de bal diep de ruimte ingooien maar geen van onze gedeeltelijk nieuwe spitsen heeft de snelheid om zo een bal af te maken. Vanaf dit moment zitten we eigenlijk niet meer in de wedstrijd. Quick heeft zeker geen topploeg, maar we komen op een of andere manier niet meer aan voetballen toe. De 3e van Quick kan ik me even niet meer herinneren, maar het zal vast geen schoonheid van een doelpunt zijn geweest. Bij de 4e staat hockeyer Diederick echter te slapen, wat hem toch wel op een paar aardige scheldwoorden komt te staan. Overigens kan de 4e goal niet alleen aan rugbyer Diederik worden toegeschreven. Wij krijgen hierna nog 1 kans om terug te komen, de voorzet is echter net te scherp voor Scato. Een vrije trap op randje zestien gaat in the dieing seconds nog wel op de lat, waarna roeier Diederik de rebound eigenlijk moet inschieten. Helaas dus geen 3e VOC treffer al maakt dat natuurlijk weinig uit.

De stemming is direct na de wedstrijd zeer slecht. Gelukkig plaatst Quick snel een krat bier in de kleedkamer, waarna we na een paar kiekjes met het foto toestel van Scato ons al snel met een glimlach aan de bar vervoegen. De Quickers ontpoppen zich als bijzonder goede gastheren. Zowel de bittergarnituur als de saté zijn in no time op en het heerlijke Gulpener Pils vloeit rijkelijk. Rest mij om onze tegenstander Quick een groot compliment te maken voor de fijne en zeer sportieve wedstrijd.

••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••


VERANDERENDE VOETBALLOGICA EN EEN GEWELDIGE INZET ZORGEN VOOR EEN PUNTJE
VOC / BLACK DEVILS 2-2 (0-0), 01 december 2007, verslaggever Akkie

Er zijn van die zaterdagen, dat je liever in je bed blijft. De wind gierde rond de ramen en er werd nog veel meer onaangenaam weer verwacht. Vandaag Black Devils thuis, ik had er niet veel zin in. Acht man afwezig, met een selectie van twintig toch nog altijd twaalf man, met mezelf erbij dertien. Maar toch, de poging om Cees Stelloo erbij te halen was mislukt en hoe zouden Diederik, terug na een knieblessure, Edwin van der El , gemaild dat hij de hele week buikklachten had, Ton, vorige week bijna niet gespeeld vanwege een kuitblessure, zich houden. Ik besefte dat ik een probleem had: het zou weleens helemaal verkeerd kunnen aflopen en….Black Devils, de heenwedstrijd werden we met 5-0 afgedroogd.

Het was guur en het veld was glad, maar het was minder erg dan ik ‘s morgens dacht dat het zou worden. Ron gaf te kennen, dat hij het liefst eerst voor de wind speelde, met als bijkomend voordeel dat hij niet in de laagstaande zon kijken(waarvan Ron hoopte dat hij de tweede weg zou zijn, maar helaas…). Door de straffe wind, leken wij een overwicht te hebben, maar de eerste gevaarlijke kans was voor Black Devils en die ging maar rakelings naast. Daarna kregen wij diverse mogelijkheden en vanaf de zijlijn gezien, had er eigenlijk wel één in gemogen. De opstelling was gebaseerd op een voorsprong bij rust (aanvallend middenveld) en dan na rust met een verdedigend middenveld Black Devils kapot te laten lopen op onze granieten verdediging. Echter de rust ging in met 0-0.

De tweede helft begonnen we toch wat meer verdedigend, met Rene voor Jan op het middenveld en Pieter als laatste man. Het werd typisch zo’n wedstrijd, die aan elkaar hing van kansen aan beide zijden en chaotische momenten in het strafschopgebied. Na 20 minuten werd er bij ons niet goed weggewerkt, waardoor de bal via via bij een Black Devil speler kwam, die niet aarzelde en hard via de paal binnenknalde. Ik dacht, het zal toch niet waar zijn, we zijn in niets de mindere.. maar gelukkig toonde VOC veerkracht en kort daarna was Diederik attent, toen de keeper de bal niet klemvast had en frommelde de 1-1 in de goal (alweer zijn tweede dit seizoen, niet alleen het weer verandert, ook voetballogica). De wedstrijd leek op een 1-1 af te stevenen, Jan stond bij me en zei: ‘Nou, ja een gelijkspel, dat is toch niet verkeerd’ Hij had het nog niet gezegd of een Black Deviler werd niet aangevallen en probeerde maar een schot….Jan en ik dachten: ‘die is voor Ron’, maar Ron dacht waarschijnlijk al aan zijn lieffie en zat helemaal mis. Een vloek ontglipte me, 1-2. Met nog een minuut of 7 te spelen, kregen we rechts van de goal van Black Devils een vrije trap. Rene ging erheen om hem te nemen, ook Pieter diende zich aan, maar Rene liet zich niet wegzetten. Zowel Fred als Akkie zeiden: ‘hard op de goal’ en dat deed de gezagsgetrouwe Rene. De keeper van Black Devils had onze conversatie niet gehoord en vertrouwde op een voorzet en werd verrast door de harde inzet van Rene, die hij niet meer kon keren: 2-2.

Ik was met een gelijkspel tevreden en maakte nog een paar laatste moeilijke minuten door, maar eindelijk was daar het verlossende eindsignaal. Na afloop deed zich het tweede probleem voor: Ron zijn sleutels zaten niet in de valuabele tas en wat deed een fraai gevormde dames handschoen in deze tas. Was er verband tussen deze zaken? Commissaris Maigret heeft zich over dit mysterie gebogen en de oplossing hoort u over drie dagen.

••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••


ZOWEL IN HET VELD ALS AAN DE BAR KREGEN WE DE REKENING DIRECT GEPRESENTEERD (BARCOMMISSIE BEDANKT!!!)
VOC / AFC 1-3 (0-0), 24 november 2007, verslaggever Edwin vd El

Bij aankomst werden we meteen welkom geheten door onze 020 vrienden en de mededeling van de barcommissie om al onze bestellingen meteen af te reken. Hierop werd door ons als veteranen volwassen gereageerd. Pieter legde op een rustige en charmante manier aan Leen Hennink uit dat wij als veteranen financieelkrachtig genoeg waren en nog nooit een bonnetje hadden laten staan. De tweede verrassing was de aanbieding in de kleedkamer van de groene 'Celtic' shirts. Alle niet in de as spelende spelers vochten direct om de shirts met een rugnummer onder de twaalf. Met een Schotse mentaliteit werd het veld betreden.

De eerste helft speelde zich voor het grootste deel af op de helft van VOC, waar de verdediging een dijk van een wedstrijd speelde, hetgeen leidde tot een Amsterdams mopperrondje.Hoewel de hele verdediging uitstekend functineerde, verdienen Iman, Pieter en Flip een extra pluim voor het op professionele wijze volledig uitschakelen van hun gerenomeerde tegenstander. Op het middenveld liepen Jan en Bas met stramme kabouter vele gaten dicht en wist Bas af en toe aanvallend gevaar te stichten.

De tweede helft probeerde VOC het spel wat meer richting aanval te verplaatsen. Helaas ging het hierbij te vaak in de laatste passing fout. AFC had aanvallend wat meer geluk. De in de eerste helft door Flip uitgeschakelde tegenstander scoorde twee geweldige goals, een met een kopstoot in de kruising en een met een diagonaal schot in de verre hoek. Ondanks het slotoffensief van VOC wist de midvoor van AFC Iman eenmaal te ontglippen en zijn frustraties om te zetten in een derde doelpunt. Hoewel onze beste linksback Ton in de rust had aangeboden de mindere goden wat meer speeltijd te gunnen moest hij toch nog even het veld in. Zelfs met een 3 - 0 achterstand gaf VOC het niet op. Hun doorzettingsvermogen werd in de laatste minuut dan ook terecht beloond met een snoeihard schot in de rechter bovenhoek van Emiel, waarmee de eer alsnog werd gered.

Over het geheel was het volgens een toeschouwer een aantrekkelijke wedstrijd waarin de sterkste terecht met 3 - 1 heeft gewonnen. De mekkerende Amsterdammers konden voldaan huiswaarts keren. Als troost wonnen wij door de geweldige versnaperingen van de gastheren Lodewijk en Pieter glansrijk de derde helft.

••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••


VICTORIA SPEELT GALARY PLAY RONDOM VOC-AS
Victoria / VOC 5-0 (1-0), 17 november 2007, verslaggever Bruno

Na een filevrije rit kwamen onze jongens iets na half drie opdagen om nog net een bakkie koffie te pakken alvorens zich naar de ietwat krappe kleedkamers te begeven. Onder het omkleden werd er druk gediscussieerd over de gevolgen van het wel of niet in de ‘as’ staan, met het gevolg dat de ‘niet-as’ spelers gepikeerd waren en dus extra gemotiveerd om ook tot de as te worden toegelaten. Dit was natuurlijk steeds de bedoeling geweest van onze mastercoach Akkie, die bij zijn afwezigheid, aan hulpcoach Niels opdracht had gegeven de eerste helft de halve ‘as’ op de bank te laten zitten.

Deze tactiek bleek inderdaad te werken, want in de eerste helft werd er zeer goed verdedigd en had het middenveld, bestaande uit Jan, Emiel, en GJ daar een goede grip op en werd de bal goed rond getikt. Aanvallend speelde we echter te dicht op elkaar waardoor we in de eerste helft niet veel kansen kregen. Na balverlies voorin en een snelle uitbraak van de tegenpartij werd het 1-0. Onze verdediging viel niets te verwijten. Ook Anton had een goede wedstrijd met een paar spectaculaire reddingen. Net voor rust vielen Ton en Stef geblesseerd uit en kwamen Bruno en Iman erin. Toen de scheidsrechter afblies gingen we vol goede moed richting kleedkamer. Er werd volop gespeculeerd om wellicht toch een puntje te pakken tegen de nummer twee uit de competitie!

Helaas, de tweede helft pakte heel anders uit. Met vier wissels stond er een heel ander Victoria team op het veld en werden wij compleet en geheel weggetikt! Ondanks al onze goeie bedoelingen en onze enorme inzet hadden we deze helft geen schijn van kans. Jan, die waarschijnlijk op het veld voor zijn volgende marathon stond te trainen, ging al storen bij de 16 meter lijn van Victoria. Maar effectief bleek het niet. De tweede goal van Victoria volgde snel en vanaf dat moment werd het galary play. Nog even kwam er een kans op 2-1. Na in het penalty gebied drie man te hebben uitgespeeld kreeg Edwin hem er net niet in en even later eindigde zijn schot in het zijnet. Na een goede voorzet van Edwin aan Bruno was deze net te traag en werd zijn schot geblokkeerd. Uiteindelijk bleef het eenrichtingsverkeer voor Victoria en al snel stond er 5-0 op het scorebord. Gelukkig was de stemming goed na afloop en zelfs de wat mindere kwaliteiten van de catering en het lauwe platte bier kon de stemming niet bederven.

Wij zullen hen thuis in ieder geval laten zien hoe het moet (de catering!).

••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••


ONDANKS DE VEEL GEHOORDE DOODDOENER 'JULLIE HEBBEN ECHT GOED GEVOETBALD' WEER GEEN PUNTJE
VOC / Kampong 2-4 (0-1), 10 november 2007, verslaggever Emiel

Nadat de nationaal afgekondigde dijkbewaking was opgeheven en de beloofde orkaan als een lekkere herfststorm over het land was getrokken kon er op de velden van VOC afgelopen zaterdag prima worden gebald. Met natuurlijk als hoogtepunt de 15.00 uurswedstrijd VOC-Kampong. Het werd hoog tijd dat het de laatste weken meerdere keren gehoorde compliment van de tegenstanders “Jullie hebben echt goed gevoetbald!”  nu eens werd omgezet in klinkende punten. En het ging ook prima. Het geluk dat het vizier van Kampong in de eerste helft niet goed stond afgesteld en dat het niet al snel 0-3 was, hebben we gewoon afgedwongen (en is mede te danken aan de reflexen van Ron). Ook de verrassingsstrategie om de eerste helft op kunstgras te spelen, pakte goed uit. Aan de pech dat de scheids floot voor een hands bal in het eigen strafschopgebied, konden we niets doen. Collateral damage.

Nee, het liep gewoon wel OK. Goede combinaties leidden tot leuke aanvallen, waarvan het schot van Edwin vd E in de eerste helft gevaarlijker was dan de afzwaaiers van Kampong. Toen de 0-1 bij rust na een kwartiertje in de tweede helft door Edwin vd E tot 1-1 werd teruggebracht, leek het te gaan lukken. René benutte zijn lichaamsbouw en fysiek goed om de snelle spits van Kampong te stuiten, waarna de opbouw van achter uit weer werd opgepakt. Door aardige combinaties en het vroeg storen van de tegenstanders kwamen die in de tweede helft niet meer lekker in hun spel. De onnoemelijke veerkracht bleek wel uit de 2-2, die nog geen 5 minuten volgde na de 1-2 door Kampong. De één keer raken techniek werd door Niels, GJ, Stef en Edwin vd E perfect uitgevoerd met de 2-2 tot gevolg. De 2-4 einduitslag was dan ook eigenlijk geflatteerd, met name kijkend naar het laatste doelpunt van Kampong; een slap schot dat toch net te hard bleek om door het profiel van de zool van Pieter te worden gekeerd. Ron kansloos, wedstrijd gespeeld.

Ondanks de uitslag toch weer vele pluspunten afgelopen zaterdag. Scato terug van blessureverlof, tweede goede invalbeurt van Niels dit seizoen, ondanks afzeggingen en blessures toch een brede basis, de derde helft weer met glans gewonnen en een steeds toenemend veldoverwicht. Die elfde plaats is bijzaak. Volgende week Victoria uit. Misschien een overwinning als een vervroegd sinterklaas cadeautje? Hij is zaterdag weer in het land.

••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••


VOETBALTHRILLER DE OORZAAKT BESLAGEN SLAAPKAMERRAMEN RENE
SPARTA / VOC 4-4 (0-2), 03 november 2007, verslaggever Anton

De eerste Rotterdamse derby van het seizoen werd door VOC in de eerste en derde helft gewonnen, maar de tweede werd jammerlijk verloren.

De technische staf (Niels en Akkie) had een verrassing in gedachten door voor het eerst in weken voor een 4-3-3 opstelling te gaan. Nadat deze schok overwonnen was gingen we op het (kunstgras) veld onder overweldigende publieke belangstelling (of kwamen die toch voor Sparta A1 –PSV A1 op het veld ernaast?) van start. Door de veranderde opstelling en het inpassen van een aantal verse krachten (Bas en Fred) waren de eerste minuten voor Sparta zonder dat ze gevaarlijk werden. Hierna ging de VOC-machine echter lopen en werd met oogstrelend combinatievoetbal het doel van de tegenstander gezocht. Arno kreeg de eerste kans, maar hij had toen nog meer oog voor het (beslagen?) slaapkamerraam van Rene’s huis zodat hij de bal bijna daar naar binnen schoot. Hierna kregen Stef (alleen op de keeper af), Pieter, GJ en Arno goede kansen. In de 20e minuut was het echter, de van een blessure herstelde, Bruno die de score opende, en hoe! Vanaf de punt van de 16 krulde hij de bal in de verre hoek over de spartelende doelman heen. Vlak hierna kreeg GJ op het middenveld de bal en met een splijtende dieptepas stuurde hij Arno weg die alleen voor de keeper de bal in het doel deponeerde. Sparta kreeg hierna wat meer grip op de wedstrijd, maar verder dan twee afstandschoten kwamen ze niet. Ruststand 0-2 en deze stand was niet geflatteerd.

Sparta kwam de tweede helft tot de tanden gewapend het veld op: achterin gingen ze 1 op 1 spelen en er kwam een extra spits bij. Direct na de aftrap kwam het rood-witte gevaar opzetten, wat binnen 5 minuten resulteerde in een penalty (Iman tikte een spartaan licht aan). De strafschop werd echter gestopt door Anton (of was hij zwak ingeschoten?). VOC kwam met de schrik vrij en ging beter spelen. Dit leidde tot het tweede doelpunt van Bruno (scrimmage voor het doel). Sparta ging nu nog fanatieker aanvallen en werd beloond doordat een van richting veranderd afstandschot onhoudbaar het doel in ging. VOC reageerde echter gepast op deze tegenslag: GJ verschalkte vanaf 25 meter de Sparta doelman met een boogbal. Tussenstand 1-4 en nog maar 20 minuten te spelen. Het thuispubliek ging al naar huis toe in de wetenschap van een Sparta nederlaag (ze waren echter niet rouwig, want hun A1 had PSV een 6-1 nederlaag toe gebracht (red.: snik)). Het noodlot sloeg toen echter toe: Bruno, Arno en Stef (de gehele voorhoede) viel binnen 5 minuten definitief geblesseerd c.q. uitgeput uit. Sparta gooide alle remmen los en het VOC doel werd belegerd. Tot 10 minuten voor tijd werd iedere aanval afgeslagen, maar toen vlogen de ballen erin: eindstand 4-4.

Het eerste punt dit seizoen in een uitwedstrijd, maar de stemming in de kleedkamer was om te snijden. Na het eerste biertje werd toch teruggekeken op een goede wedstrijd van de VOC veteranen en het belooft nog veel voor de komende wedstrijden.

••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••


VERTROUWEN GROEIT MAAR BETAALT ZICH (NOG) NIET UIT
CONCORDIA / VOC 3-2 (2-1), 27 oktober 2007, verslaggever Flip

Op tijd vertrokken wij vanuit een pittoreske vinex locatie te Rotterdam in een heuse slee met leder en pienter pookje naar het Delftse. Te dicht bij om te laat te komen! Heerlijk herfstweer met een zwaar veldje volgens een van de jongens. Na een heuse warming up zonder bal waren wij er weer klaar voor. Het management had een uitstekend strijdplan bedacht. Er wordt dus echt steeds beter gecombineerd. De speelstijl 4-4-2 (wat dat ook moge betekenen) gaat zeker nog zijn vruchten afwerpen. We stonden voor de schier onmogelijke opgave om zonder de geheel afwezige voorhoede een punt te drukken. Maar onze hoop in bange dagen scoorde twee zeer fraaie goals. De dispensatiespeler van Concordia maakte echter het verschil. Nog stinkend naar een walm van alcohol scoorde hij een onzuivere hattrick. De derde helft voelde hij zich echter meer thuis bij ons dan bij zijn teammaats. Wie weet ligt er een transfer in het verschiet.

Het lelijke eendje van de veteranencompetitie wordt volwassen!

Ik zet in op 15 punt dit seizoen. Het kan echt!

••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••


EXPIRIMENTELE LEVENSFASE 'STEF' VOORKOMT DE AANSLUITING
VOC / HBS 1-5 (1-3), 20 oktober 2007, verslaggever Rene

Vol goede moed ging het roodzwarte team weer aan de koffie voor de wedstrijd tegen onze Haagsche vrinden van HBS. Overigens werd de koffie uitstekend verzorgd door Pieter Rodenburg en Niels Galjart. Om onverklaarbare redenen waren Diederik Vonk en GJ (geen braderie in Terheijden) keurig op tijd.

Interim coach Niels kwam na wat onduidelijke introducties en omwegen uiteindelijk tot de kern van zijn taak, de opstelling oplezen in de kleedkamer. Door de grote belangstelling waren we genoodzaakt wat wissels toe te passen.

Ondanks de goede voorbereiding en de grote opkomst ging het al snel mis. Voordat iedereen wakker was lagen er al drie goals in het net. Ron gaf wel een heel figuurlijke invulling aan zijn kwaliteit van lijnkeeper door twee keer bij een voorzet op de lijn te blijven staan. Iman was hierdoor zo verrast dat hij als aan de grond genageld bleef staan waardoor de lange kale spits –steevast door GJ voor lelijkerd uitgemaakt- met zijn glimmende hoofd twee keer raak kon koppen. Ook de derde goal lag er al snel bij, kortom een 3-0 achterstand.

VOC bleek over de haar bekende mentale veerkracht te beschikken doordat goochelaar –alias Diederik Klok- na een onnavolgbare actie met drie hakjes aan zichzelf de bal miraculeus wist vrij te spelen en te scoren. De aansluiting was nabij, het zou een kwestie van tijd zijn voordat een volgende treffer aan VOC zijde eraan zat te komen. Nog even niet, het was rust.

Na de rust werd de stijgende lijn die was ingezet al snel een steil dalende lijn. HBS drukte VOC terug waardoor onze aanvallers mee moesten verdedigen. Er werd veel van de terugverdedigende aanval gevergd. Toch kon dit de 4-1 van HBS niet voorkomen. Na de 4-1 kwamen er gelijk weer kansen.

Stef kreeg kansen die hij nooit meer in zijn leven zal krijgen. Stef blijkt echter in een expirimentele levensfase te zitten. Waarom alleen SM in de slaapkamer? Ondanks dat Stef een vrije doorgang had en 15 meter voorsprong had op de verdediging van HBS besloot hij even terug te lopen richting de middellijn. Hij wist toch zeker dat er een verdediger in zijn nek zat! –zei hij nog na de wedstrijd-. De Paddo’s hebben zijn uitwerking niet gemist, de verdediger is door niemand gespot. Tijdens de terugweg naar de middellijn kwam Stef bij zinnen en toogde hij alsnog naar de vijandige goal waar de keeper –die dubbel van het lachen in zijn goal lag- geen partij meer was. Stef wist de bal echter keurig naast de goal te deponeren (de subsidie moet wel heel hoog zijn voor deze knuffelallochtoon).

Dit deed het moreel geen goed, de 5-1 lag er dan ook snel in. Het was een teleurstellende dag, Jan van de Berg werd node gemist voor de peptalk na de wedstrijd (kom op jongens, we hebben toch lekker gebald). De derde helft werd echter toch weer van een zelfzaam hoog niveau. Het bier vloeide welig en de verhalen waren niet van de lucht, na de wedstrijd zijn wij duidelijk de stoerste mannen, nu nog tijdens de wedstrijd..

A.s. zaterdag misschien tegen Concordia, altijd gezellig in Delft. We gaan het gewoon weer proberen…

••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••


MOESTEN WE HIERVOOR NAAR HAARLEM KOMEN?
KHFC / VOC 3-0 (2-0), 13 oktober 2007, verslaggever Jan

De beste man van KHFC stond tijdens de wedstrijd langs de kant en voor en na de wedstrijd nam hij de honneurs voor het hele team waar. Niet dat zijn teamgenoten er niet bij waren (was dat maar zo), maar erg veel zinnigs kwam daar de hele zaterdagmiddag niet uit. Hoogtepunt was een van de spelers die kwam uitleggen dat het belachelijk was dat KHFC op de jaarvergadering kritiek had gekregen. Vervolgens ging hij uitleggen dat zij alleen maar met 6 a 7 tegenstanders moeite hebben, dus dat valt erg mee. Dat inmiddels alle scheidsrechters tegen hen fluiten zal u niet verbazen. Voor dit soort praat moeten wij dan helemaal naar Haarlem komen!

Dan het voetbal, toen het 3-0 achter was en dus niets aan de hand ging het redelijk goed met VOC. Er kwamen een aantal goede aanvallen en ook wat kansen, een tegendoelpunt was wel verdiend geweest voor de vele inspanningen van met name Edwin en GJ. Hier nog wel een kritische noot: je hoeft hem er echt niet samen in te krijgen, mag ook alleen. Toch stond het bij de VOC veteranen best wel goed en waren we met de uitslag niet eens ontevreden. Bijna iedereen volgde zijn directe tegenstander en dat scheelt best. Na een moeilijk begin met een paar kleine kansje voor de gezellige jongens uit Haarlem was er eigenlijk niet zoveel meer aan de hand verdedigend en we kwamen er af en toe goed uit. Blijft staan dat KHFC een heel goed team heeft en ook beter speelde dan wij (mag ook wel eens gezegd worden). Jammer dat er 3 onnodige doelpunten vielen, waarbij de tweede een hele grote fout was van Jan. In deze wedstrijd liet Akkie hem staan, maar het zal wel consequenties hebben voor de volgende wedstrijden, zeker gezien het goede spel van een groot aantal spelers.

Anton goede wedstrijd Flip kan je gerust een hele wedstrijd laten spelen, alleen wil hij dan na afloop gelijk naar huis Pieter goede wedstrijd en positieve stimulansen voor medespelers Iman na een zwak begin als wegkapitein goed herstel in het veld Ton degelijke wedstrijd, wel ook zwak als wegkapitein GJ goede wedstrijd en stond teveel alleen in zijn ijver om de vervelende tegenstanders erop te wijzen dat ze echt vervelend zijn Emiel is langzaam aan het uitgroeien tot een vaste waarde op het middenveld Jan uit zelfbescherming maar geen commentaar Diederik goede wedstrijd, scoorde zelfs bijna met zijn hoofd. Maar goed dat de verdedigende Iman dit kon voorkomen Edwin goede wedstrijd, maar niet gelukkig, we maken ons (weer) zorgen over zijn relatie (heeft veel invloed bij hem op zijn spel) want zijn vriendin heeft hem geabonneerd op Belgisch Voetbal op TV, volgens mij zijn er andere manieren om dingen duidelijk te maken Arno de minuten dat hij speelt goed aanwezig en laten we hopen dat hij binnenkort langer kan spelen, het zegt wat over de tegenstander als Arno na 3 biertjes naar huis gaat Lodewijk wordt steeds balvaster en als de passing ook nog beter gaat dan komt Niels moeilijk meer aan de bak als midden midden.

Het management: Akkie, Daan en Niels: enige overeenkomst met HFC, ook bij ons zijn de mensen langs de lijn het sterkste gedeelte van de ploeg. Rene speelde vrijdagavond niet (afmelding?), zaterdagmiddag niet, geen verslag, tijd voor een gesprekje met het management.

••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••


VOC-SPITSENDUO EINDELIJK LOS
VOC / HVV 5-1 (1-1), 06 oktober 2007, verslaggever Pieter vd E

Op een zeer aangename zaterdagmiddag stond de zespuntenwedstrijd tegen onze koninklijke vrienden uit Den Haag op het programma. Coach Akkie had de luxe dat hij over bijna zijn voltallige selectie kon beschikken wat hem vooraf deed besluiten een aantal mensen te bellen om te vragen of zij wel 100 procen fit waren. Uit zijn vooraf gepresenteerd strijdplan werd duidelijk dat 10 van ons slechts een halve wedstrijd konden spelen en dat hij bij wijze van verrassing het halve elftal in de rust wilde wisselen; een keuze die voorwaar niet slecht uitpakte.

Na een licht veldoverwicht in het eerste kwartier schoot Arno, op de voor hem zo bekende wijze, gedecideerd de 1-0 binnen. Voor sommigen van ons was het waarschijnlijk de eerste keer dat zij van een voorsprong konden genieten en Ron had dan ook bedacht dat dit niet al te lang mocht duren; na een zeer eigenaardige manier van uitverdedigen werd onze normaal gesproken zeer betrouwbare sluitpost verrast door een HVV'er 1-1. Tot aan de rust waren er voor beide partijen nog enkele kansjes maar veranderde er niets meer op het scorebord.

In de rust maakte Akkie nog eens duidelijk dat wij tactisch de bovenliggende partij waren en werden er naadloos 5 nieuwe krachten ingepast. Onze zwartgele vrienden dachten er goed aan te doen een tennisveteraan op te stellen maar dit bracht achteraf niet het gewenste resultaat. Met zeer goed positiespel en volgens de vele toeschouwers een aantal zeer vloeiende aanvallen werd de verdediging van HVV uit elkaar gespeeld. Arno pikte wederom een doelpuntje mee, Jan was ouderwets attent bij een afvallende bal en Edwin E. maakte twee prachtige doelpunten waarbij zijn kopbal niet zou misstaan in het doelpunt van de week. Kortom een "regelmatige" overwinning van 5-1 waarna op het terras de derde helft gespeeld werd. Het laat zich raden wie hier als winnaars uit de bus kwamen.

••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••


VOC'S GEL-KANON SCOORT EERSTE VAN HET SEIZOEN
Hercules / VOC 3-1 (1-0), 29 september 2007, verslaggever Diederik

Dit weekend was een mooi moment om de draad van vorig jaar op te pakken en weer voor de volle winst te gaan tegen Hercules. De altijd vriendelijke Uterechters waren op volle sterkte en hadden enkele zeer snelle spitsen. VOC moest het vooralsnog stellen zonder GJ, die in grote problemen was gekomen toen zijn spiegel over een jongen in een warm bad begon nadat hij de gebruikelijke vraag stelde na 3 uur badkamerwerk. VOC liet zich echter niet van de wijs brengen door dit gemis, verdedigde solide en wachtte op de kansen die onherroepelijk gingen komen.

Nadat de scheids een schandelijke overtreding op een doorgebroken speler van VOC in scoringspositie binnen het strafschopgebied ten onrechte niet bestrafte met een penalty (hetgeen later overigens nog wel het een en ander aan bier opleverde en dat is ook wat waard) werd de eerste en eigenlijk enige verdedigende fout van VOC door Hercules genadeloos afgestraft: 1-0. Deze tegenslagen konden de moraal van VOC echter niet breken en met hard werken en (hier en daar) gave technische acties werd de tegenstander steeds verder teruggedrongen.

Tot de rust werd echter verder niet gescoord zodat de thee toch een bijsmaakje had. Gelukkig had GJ zijn van woede gebarsten haardos echter weer geplakt en feilloos in model gebracht zodat hij de gelederen na rust weer kon versterken hetgeen vooral in verdedigend opzicht zijn effect niet miste. Desondanks was Hercules inmiddels de regie volledig kwijt en moest het met handen en voeten gaan werken hetgeen halverwege de tweede helft in een vrije trap resulteerde voor VOC op ca. 35 meter van het doel van de tegenstander. GJ legde aan, stopte al zijn frustraties van die ochtend in zijn wreef en schoot een verwoestende streep van een schot in de rechterhoek: 1-1.

Hercules was rijp voor de sloop! Gelukkig scoorde Hercules echter nog 2 keer volstrekt ten onrechte zodat de punten tot volgende week moesten wachten, maar het bier niet!

••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••


VIJF KLEINE DIEPTEPUNTJES, MEER NIET
Black Devils / VOC 5-0 (2-0), 08 september 2007, verslaggever Iman

Het was weer een typisch middagje VOCvets afgelopen zaterdag in het pittoresque Nieuw Vennep. De heenreis was vol van hoogtepunten. Voor de derde helft en terugreis gold hetzelfde. Tussendoor beleefde we op het veld 5 kleine dieptepuntjes; een kniesoor die daar op let…. Kniesoren en pessimisten genoeg overigens. Laat ik die dus maar eens van repliek dienen en een aantal lichtpunten op een rijtje zetten.

• De eerste punten zijn binnen….. Pieter v.d. E. en Edwin S., die wij beiden ruimhartig een helft met de Devils mee lieten doen, hebben voor het eerst dit seizoen het zoet van de overwinning geproefd. Hulde!

• De spelersopkomst is zodanig dat wij spelers uit kunnen lenen aan de tegenstander én zelfs spel- en gezichtsbepalende pionnen, zoals GJ, Diederik en Lodewijk, een helftje op de bank kunnen laten rijpen. Rouleren levert bij elke tobclub problemen op. Niemand neemt het de reserves van zaterdag dan ook kwalijk dat zij niet onverdeeld gelukkig reageerden. Als je in een warm bad geboren bent valt zo’n reservebeurt natuurlijk ook rauw op je dak.

• Nadat Bruno onze gelederen sinds begin van dit seizoen succesvol kwam versterken, hebben wij in de persoon van Emiel opnieuw een grote slag geslagen op de transfermarkt. Welkom Emiel! Het aantal juristen is nu zo hoog dat tegenstanders zich bij het inzetten van een sliding of tackle maar beter twee keer kunnen bedenken dat een klein schadeclaimpje in een vloek en een zucht is geregeld.

• Met Pieter R. hebben we een speler met trainercoachdiploma erbij. Dankzij zijn aanwijzigingen en inspanningen hadden we voor het eerst sinds ik mij kan heugen een aanvaardbaar verdedigend antwoord op het 4-4-2 van de Devils.

• Ons enige en echte probleem zijn de longen van de middenvelders van de tegenstanders. Met de nu nog afwezige Jan, Mike, Fred en Rene gecombineerd terug in de basis is de oplossing nabij. Samen met de middenvelders van zaterdag jl. hebben we dan de ideale spelers voor een dodelijk catenaccio. Bruno en Ed voorin en een 4 mans cementblok op het middenveld? Lijkt mij haast onklopbaar Akkie!

• Het aantal persoonlijke foutjes met ‘dodelijk afloop’ was slechts 4. Goed beschouwd zijn we verdedigend slechts 1 keer op waarde geklopt. Niet onaardig tegen de Devils. Wel een beetje jammer van die onnodige kadootjes.

• Het kunstgras is bijna klaar: vanaf dat moment kunnen we, ongeacht de weersomstandigheden, allemaal elke dinsdagavond sleutelen aan onze fijnbesnaarde techniek en dito uithoudingsvermogen. Het enig geldende excuus voor afwezigheid op de dinsdagavond is een vakantie met GJ of wervingsgesprek voor Shoebiedobiedoo.

••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••


SLECHTE PRIORITEITENSTELLING ZORGT VOOR TE SMALLE BASIS VOC
AFC / VOC 6-0 (2-0), 01 september 2007, verslaggever GJ

Het was een mooie zaterdag, zaterdag 1 september jl., echt witte broeken weer en weer om met je meisje te gaan picknicken in het park. Vandaar ook waarschijnlijk dat we, in de eerste competitiestrijd van dit seizoen die middag, maar net met elf spelers in 020 aan waren gekomen om aan te treden tegen het altijd sterke AFC.

Een deel van de brede selectie waaronder enkele nieuwelingen had het dus af laten weten. Waarschijnlijk nog niet klaar voor het grote werk. Diederik lag lekker in zijn warme bad, Arno had Lebbink afgehuurd voor de 75e verjaardag van zijn moeder, Daan was zijn dochter aan het verhuizen naar haar nieuwe liefdesnestje aan de Keizersgracht, Scato had een (pensioen)regeling, Lodewijk had wederom een zwarte zaterdag bij de ANWB en Fred zat een fiscale eenheid uit te werken in het altijd mooie Zeeland. Kort en goed allemaal K-verhalen en een slechte prioriteitenstelling.

Verrast waren we over de afwezigheid van Jan van den Berg (op wie moesten we nu alle ballen spelen?). Niets voor Jan om er zonder afmelding niet bij te zijn in 020. Was hij nog in het mooie Zuid-Frankrijk of elders waar hij zich als god kon voelen? Of was hij bang dat hij net als de vorige uitwedstrijd tegen AFC weer in de kelder moest slapen bij thuiskomst? De positieve en opbeurende woorden moesten deze dag dan ook van de altijd optimistische Pieter van Eijk komen.

Ter voorbereiding werd in de kleedkamer onze Nederbelgen Bruno en Ed en de gelegenheidsverslaggever nog een onnavolgbare strategie ingefluisterd door leermeester Akkie die het gevaar moest brengen deze wedstrijd terwijl Rene nog even een heel potje Tijgerbalsem op zijn omvangrijke buik smeerde vanwege een blessure aan zijn enige buikspier. We waren er dus helemaal klaar voor.

Zonder wissels maar feitelijk wel met een sterke opstelling betraden we de schitterend groene en duurste grasmat van Nederland tussen de kantoorkolossen aan de Amsterdamse Zuidas (aan het veld heeft het zeker niet gelegen). Waar heb je kunstgras voor nodig als je met een beetje zaad een dergelijk biljartlaken kunt creëren.

De laatste jaren heeft AFC het thuis altijd moeilijk tegen ons en dat was eigenlijk ook de teneur gedurende een groot deel van de wedstrijd. De uitslag geeft, hoewel weinig geloofwaardig wanneer je geen deelgenoot was van deze middag, een zwaar vertekend beeld. Als collectief zijn we aan elkaar gewaagt, VOC en AFC. De individuele klasse van enkele AFC-ers maakt echter het verschil. Ook deze wedstrijd weer.

In de eerste helft scoorde AFC tweemaal. Er werd wat te veel door het midden uitverdedigd door onze speler/coach en te eerlijk gevlagd door Edwin1 wat niet goed uitpakte. Praline Ed had in de eerste helft echter ook mogelijkheden. Alleen voor de keeper was hij echter onvoldoende doelgericht. Iets waar ik zijn meisje in België niet over hoor klagen by the way.

De eerste twintig minuten van de tweede helft ging de strijd gelijk op. Wat extra zweet voor de AFC-ers tussen de bilnaad met in gedachten de strijd van voorgaande jaren. Twee prachtige crossballen (ja,ja Aad) van oud AFC-er Bruno aan een in de diepte sprintende GJ werden echter niet verzilverd. De altijd megalomane GJ overschatte zijn techniek door beide ballen direct op de slof te nemen in plaats van ze eerst te controleren en dan de AFC doelman te verschalken. De aansluiting werd dan ook niet gevonden waarna AFC met enkele counters en individuele acties de punten definitief binnen haalden en de vertekende uitslag op het scorebord plaatste.

Als ze winnen dan zijn de AFC-ers ook in de derde helft best gezellige gasten zodat we toch voldaan huiswaarts konden keren en Iman nog voor het eerste fluitsignaal met zijn jongens in de Rotterdamse kuip zat. Ook de eerste editie van Heerlijk Rotterdam, het culinaire festival aan de Parklaan, werd die avond nog gezellig. Want waarom in 020 blijven als het in Rotterdam gebeurt!

Slechts een enkeling ging nog bevrediging zoeken in een verboden vruchtenbuurt elders in de Randstad, maar goed deze, niet nader te noemen speler heeft nog nooit zijn kruit verschoten in een wedstrijd van de veteranen.

Het vermelden waard is nog dat de mannen van de wedstrijd aan VOC-zijde Iman en Flipper waren. Zij scoorden de hoogste punten in de meest waardevolle speler competitie.

••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••


VOETBAL VOOR DE ECHTE VETS
ONEC toernooi, 25 augustus 2007, verslaggever Daan

Evenals in 1994 op de prachtige velden van de KNVB in Zeist, als in 1999 op het zonnige Victoriacomplex in Hilversum, als in 2003 in het verre Nijmegen van Quick 1888, braken de VOC-veteranen potten noch harten [terwijl die eerste twee edities dubbeldaags waren, dubbele kansen op verkering dus] maar de mannen waren schijnbaar te moei voor wat dan ook, al was de inzet op de velden gelukkig transpiratoir 100%. Bij alle edities totnogtoe was naast moi ook Peter Maasdam betrokken en het was fijn hem de groep te zien infiltreren, vooral in zijn hoedanigheid als onze aanstaande 'thuisfluitert'.

Van de Om-en-Nabij-40-Benaderden waren naast 8 spelerts uit de selectie 2006/07 onze opproefspelert Bruno uit het verre Belgie en de Tovenaar van Nieuw-Terbregge Sanne Weeda naar Utrecht gekomen [bijna 11 dus] om het management van de veteranen geen blauwtje te laten lopen. Aankomend hulp-verlenert-koots Niels had zelfs zijn voetbalschoenen uit een Vogeziese 'arbre' geplukt [en eiste bij de 3e pot zelfs al een basisplaats op] en de oude managers rouleerden wedstrijd-na-wedstrijd-na-wedstrijd kwa rechtsback, waardoor alle tegengoals door het midden moesten worden gescoord.....

De eerste wedstrijd jegens Quick/Hg ging om 10.30 uur op het frisbedauwde veld gelijk op en eindigde dus in 1-1, keurige goal van Sanne. Om 11.20 was het al aardig warm en daar waren de eeuwige Groningse Studenten van Forward iets beter aan gewend dan de Rotterdamse Kantoorwerkmannen, dus werd het - ook dankzij scherp vlaggen - maar 1-0 voor de vijand.

Na de welverzorgde lunch moesten we om 13.10 uur op kunstgras aantreden tegen de Koninklijke FC uit Haarlem. Deze 'vlerken' hadden het gepresteerd op donderdag het toernooi aftezeggen, waarna het bestuur van ONEC de voorzittert van de FC uit Haarlem moest inschakelen en de Kon.Club met een royement moesten dreigen alvorens er 7 (zeven) personen van de 8 za-mi-11-tallen van de HFC naar Utrecht kwamen, waarvan er tegen ons nog 3 onder de wapenen waren en zelfs die gasten wisten ons nog in dier voege te irriteren dat de lol er snel af was en we dus nietalteterecht met 2-1 verloren, onzerzijds een mooie goal van de invollegenadeaangenomen Bruno. [Soos gebruikelijk hadden de HFC-ers zich met 'vrinden' uit andere teams tot een 11-tal geformeerd, mocht iemand de indruk hebben gekregen dat we maar tegen 3 man hebben gespeeld, maar dit terzijde].

De 4e en naar wij dachten laatste pot was tegen de sterke thuisploeg U.V.V., de latere finalist en wij verloren onbekommerd met 2-0 in de overtuiging 5e en laatste in de poule te zijn geëindigd en aannetbier te kunnen. En weer flikten de 'K.Vlerken' uit Haarlem ons een kunst, zij trokken zich terug terwijl bierronde 2 bij ons op tafel stond. Alsnog een partijtje nu tegen tegen ASC, waar Anton niet meer bij was, hij moest zijn PSVrinden ondersteunen in Eindhoven, dus stond plotsklaps keepert Jan van Victoria tussen onze palen en huppelde Aad Fontein als in zijn beste jaren op de rechterflank bij zijn oude club teneinde geen 16e te worden van de 19 deelnemerts. Weer gelijk en dus pienanties, die op 1 doelpaal-keepert-kluts na alle 8 werden binnengelegd, waarna een Leidenaar kansloos overschoot en we klaar dachten te zijn. Tijdens het douchen kwam de melding dat er nog om plaats 13/14 moest worden gespeeld maar deze eer lieten de meeste spelerts aan zich voorbijgaan, waarna enkele die-hards de verre wandeling naar veld 1 benutten om op penalties te oefenen en daar pas lieten de slingerbenen van onze langste man hem in de steek - eervol op plaats 14 a.h.w. en maar weer geld en krachten sparen voor het 1e lustrumtoernooi van ONEC in 2011, denk ik.

Tijdens de zonnige nazit met de meisjes van Rene en een prima buffet werden de lachspieren weer flink aangespannen en de dorst naar behoren gelest, kortom de trend voor het seizoen 2007/2008 is gezet, keepert Anton doet Ron voor de helft vergeten, Bruno weet hoe de paarden lopen en als Sanne ooit oud wordt mag hij zijn kunsten van koots Akkie best op zaterdagmiddag vertonen.

Om half 9 - toen ik een urenlang verzoeningsgesprek tussen mijn vrinden van Olympia en van ONEC tot een goed einde had gebracht - kwam Akkie lijkbleek vertellen dat de rekening 3x woordwaarde was. Omdat de overmacht te groot was heb ik hem kunnen weerhouden de boel te verbouwen, maar ik vermoed dat VOC veel vrienden heeft die onze naam soms liefdevol misbruiken [Overigens, volgens Stef wordt er voor de consumptieprijzen die U.V.V. hanteert meestal aan je tafel gedanst [€ 3,75 voor een tappie bij een sport'club'].....

Volgend jaar eind augustus weer een toernooi: 'ons' Oude Garde Toernooi in Deventer, maar dan gaan we scherp selecteren wie er meemogen, tis p.s.v.r. een eer om voor je club te mogen strijden en dat heeft deze groep gedaan - nu nog het clublied leren en de bal kan verder rollen.