“Feest V.O.C. zonder glans” kopte het AD op maandagmorgen. Het was een gedachte, die bij velen leefde zondagmiddag tegen half vijf. Immers, met 4-0 afgedroogd worden in de kampioenswedstrijd geeft geen feestelijk gevoel. Maar gelukkig leek, toen een uur later de Engelse Dubbeldekker met spelers en begeleiding het V.O.C. terrein opdraaide, de nederlaag al vergeten en werden de kampioenen door het overvolle terras met gejuich ontvangen. En uiteindelijk kreeg het feest toch de glans die het verdiende gezien de resultaten van dit seizoen.
De middag was zo mooi begonnen. Prachtig weer, de door manager Kim geregelde speciale bus voor de spelersgroep en een vanaf V.O.C. vertrokken peloton fietsers, met de nodige jeugdige sportievelingen. Gevoegd bij de vele V.O.C. aanhangers die op een andere manier Nieuw Vreelust hadden bereikt, waren alle ingrediënten aanwezig voor een historische middag. Maar de V.O.C. (doelpunten)machine, die de laatste weken al wat haperde, kwam deze middag helemaal niet op gang. De meeste spelers bleven ver beneden hun normale niveau en in GLZ troffen wij één van de betere teams uit de afdeling. Buiten een schot van Thomas Verhaar op de kruising waren er voor de rust weinig echt hachelijke situaties voor het GLZ doel. Aan de andere kant moest Michiel Vis 2 maal de gang naar het net maken na schitterende afstandsschoten, zodat de pauze aanbrak met een 2-0 achterstand. Wie gedacht had dat V.O.C. na rust wel even orde op zaken zou stellen, kwam bedrogen uit. Veel corners en vrije trappen richting GLZ doel, maar de juiste richting werd zelden gevonden. Toen de gastheren bij een snelle tegenstoot zelfs de 3-0 lieten aantekenen, was de vrees gerechtvaardigd dat de bloemen voor de 2e achtereenvolgende week konden worden uitgedeeld onder de dames en de champagne weer de ijskast in kon. Echter, zo’n 20 minuten voor tijd klonk toch het Kampioenen Kampioenen over het Vreelust complex. Door het gelijke spel van concurrent DEHMusschen was V.O.C kampioen, ongeacht het eigen resultaat. De zekerheid van het kampioenschap gaf de ploeg echter geen vleugels, integendeel. Onderlinge irritaties zorgden voor onrust en daardoor zakte het spelpeil nog verder. Het eindsignaal kwam dan ook als een verlossing, maar niet voordat GLZ de 4-0 had binnengetikt. Het gaf een vreemd beeld, juichende spelers en begeleiding na een gevoelige nederlaag. Maar het kampioenschap was wel de bekroning op een tot gisterenmiddag prachtig seizoen. En zo blijft er nog altijd maar 1 trainer op V.O.C. die met het eerste elftal ongeslagen kampioen is geworden. Als u met hem hierover van gedachten wilt wisselen, is hij ongetwijfeld donderdagavond aan de bar te vinden. Wij verwachten van onze kampioenen volgende week in de thuiswedstrijd tegen Slikkerveer een sportieve revanche, met een juiste voorbereiding moet dat lukken.
