VOC – Kocatepe 2-1
‘Jahaa, hoe komt dat nou?’ vroeg Jacco Touw met een grote, triomfantelijke grijns.
We stonden onder de douche. Vijf naakte mannen keken Jacco vragend aan. We hadden net met 2-1 gewonnen van Kocatepe en Maarten had opgemerkt dat we in 2012 vier overwinningen op rij hadden geboekt.
We waren nieuwsgierig naar het antwoord. Wist Jacco waardoor we nu ineens wel onze wedstrijden wonnen? Knepen onze backs nu beter? Maakten we beter gebruik van de ruimte tussen de linies? Misschien hadden de aanvallers eindelijk dat kantelen onder de knie gekregen? Veroverden we meer tweede ballen? Al het onbenullige jargon dat trainer Bart dit jaar tegen ons had aangeluld kwam naar boven. Maar helaas, Jacco wist het ook niet. Hij riep: ‘Jullie Verlosser is teruggekomen!’
Blijkbaar bedoelde hij zichzelf…
Dat hadden wij weer: die sympathieke Jacco was uit Texas teruggekeerd als een Yankee met een te grote bek. Precies wat VOC 2 nog nodig had in dit zware seizoen.
Eigenlijk was het helemaal niet zo moeilijk. We hadden nu gewoon meer kwaliteit voorin. Kwaliteit waarmee wedstrijden worden beslist. Door twee assists van Pieter gingen we met een 2-0 voorsprong thee drinken (1-0 Jan Jaap, 2-0 Davey).
Na rust ging het moeizamer. Kocatepe speelde drie klassen beter en kwam op 2-1 door een wereldgoal. Slechts met pijn, moeite en een heleboel slecht spel hebben wij de drie punten in eigen huis kunnen houden.
We vierden het aan de bar. Bier en bitterballen werden aangesleept. Op tv zagen we hoe Feyenoord een superslecht Ajax versloeg. Om een uurtje of vier haakte ik dronken af. Terwijl ik naar de uitgang liep keek ik nog even over mijn schouder. Daar zat Jacco nog. Als laatste der Mohikanen. Hij bestelde een biertje. Het lange haar in de nek, de ongeschoren kop en nog iets te zwaar. Gulzig liet hij het vocht in zijn keel stromen. Was dit nou onze Verlosser? Ik dacht het niet, maar vond het verdomd mooi dat hij terug was!
