Was ik maar in Staphorst gebleven, verzuchtte Maarten terwijl we door het lelijke Rijswijk reden. Regen kletterde tegen het raam van zijn kleine bolide. Daar achter zagen we hoogbouw die in het voormalig Oostblok niet zou misstaan. Ondanks dat we nu een jaar niet meer in het troosteloze Wateringen hoefden te zijn, was het moeilijk om een beetje opgetogen te zijn. De sfeer in het autootje was bedrukt, want we waren afgedroogd door Velo 2.
Veel te vroeg waren we die ochtend naar het Westland afgereisd. Om daar tot onze verrassing een kanariegeel shirt uit de tas te toveren. John had het uittenue meegenomen en niet het vertrouwde rood met zwart. Hij bood zijn excuses aan en verklaarde dat hij tot diep in de nacht had staan dansen… Op Yellow Submarine.
De verrassend goed presterende trainer Bart instrueerde zijn mannen. Ook deze ochtend tracteerde hij ons weer op enkele onvervalste voetbalcliches. Bij een overwinning konden we echt naar boven gaan kijken, verkondigde hij.
Maar het zou helaas ‘iets’ anders lopen.
We begonnen niet slecht, maar Velo bleek een goede tegenstander die snel de diepte zocht. Met verkeerd gespeelde breedteballetjes boden wij ze de helpende hand. Razendsnelle aanvallen volgden en na de eerste goal zakte het bij ons eigenlijk al helemaal in elkaar. Voor rust scoorden zij er drie.
Na rust hetzelfde beeld. Geen slecht begin, maar weer een snelle goal en VOC 2 zakte definitief door het ijs. Oudere jongens moeten dan het cement tussen de stenen zijn, maar blijkbaar waren we nog niet helemaal goed uitgehard. Bart wisselde veelvuldig, maar ook dat was tevergeefs. In de tweede helft maakten zij er wederom drie en daar mochten wij nog blij mee zijn.
Dat een goede winnaar zijn een kunst is, kwam de leider van Velo ons graag bewijzen. Hij had toch wel iets meer tegenstand verwacht, sprak hij vrolijk. We mochten nog blij zijn dat het niet 10-0 was geworden, voegde hij er fijntjes aan toe. We keken hem aan en vonden het wel best. We verdronken ons verdriet in de kantine die op de een of andere manier wel iets van een sporthal had. Om ons heen stonden mannen in maillot, potige handbalvrouwen, de spelers van Velo in hun apenpakkies en ook nog een enkele milf. Wat deden we daar nog eigenlijk? Het was wel mooi geweest. Tijd om te vertrekken. In vliegende vaart.
Rotterdamsche cricket & voetbalvereeniging
